โรคจิตเภทเป็นโรคทางจิตที่เรื้อรัง และพบได้มากที่สุดในโรคจิตเวชทั้งหมด ผู้ที่เป็นโรคจิตเภทมีข้อจำกัดในการดูแลตนเอง ดังนั้นผู้ดูแลจึงต้องช่วยเหลือ เพื่อให้สามารถดำรงชีวิตได้ตามศักยภาพ ซึ่งการดูแลดังกล่าวส่งผลกระทบต่อผู้ดูแลในด้านต่าง ๆ โดยเฉพาะด้านอารมณ์อาจทำให้เกิดภาวะซึมเศร้าได้ การศึกษาเชิงพรรนามีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาระดับภาวะซึมเศร้าของผู้ดูแลผู้ที่เป็นโรคจิตเภทที่พาผู้ที่เป็นโรคจิตเภทมารับการรักษา หรือเป็นผู้มารับยาแทนที่โรงพยาบาลศรีสังวาลย์ หรือสถานีอนามัยในเขตอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระหว่างเดือนมกราคม ถึง มีนาคม 2546 จำนวน 46 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบประเมินภาวะซึมเศร้าของเบ็ค ซึ่งแปล โดย มุกดา ศรียงค์ (อ้างใน ลัดดา แสนสีหา 2536) ผู้ศึกษาได้นำไปทดสอบหาความเชื่อมั่น โดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคได้ค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.83 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เชิงพรรนา ผลการศึกษา พบว่า ร้อยละ 78.26 ของผู้ดูแลผู้ที่เป็นโรคจิตเภทมีภาวะซึมเศร้า โดยมีภาวะซึมเศร้าในระดับปานการ ร้อยละ 23.91 ระดับน้อย ร้อยละ 21.74 ระดับมาก ร้อยละ 17.39และระดับรุนแรง ร้อยละ 15.22 ผลการศึกษานี้ สามารถนำไปเป็นข้อมูลพื้นฐานในการวางแผนให้การช่วยเหลือเพื่อลดภาวะซึมเศร้าในผู้ดูแลผู้ที่เป็นโรคจิตเภทที่มีภาวะซึมเศร้า โดยเฉพาะในผู้ดูแลผู้ที่เป็นโรคจิตเภทที่มีภาวะซึมเศร้าในระดับมาก และมีภาวะซึมเศร้าระดับรุนแรง ผู้ดูแลเหล่านี้ต้องได้รับการส่งต่อเพื่อให้ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม