การศึกษาพฤติกรรมของแคดเมียม ทองแดง เหล็ก แมงกานีส นิกเกิล ตะกั่ว และสังกะสี ในแม่นำ้บางปะกง ในฤดูแล้ง (มีนาคม 2543) และฤดูฝน (กรกฎาคม 2543) พบว่าทั้ง 2 ฤดูโลหะทุกตัวมีพฤติกรรมแบบไม่อนุรักษ์ โดยฤดูแล้งนำ้มีการ เปลี่ยนแปลงความเค็มตั้งแต่ 8 พีเอสยู บริเวณต้นนำ้จนถึง 32.5 พีเอสยู บริเวณปากแม่นำ้ แคดเมียมและทองแดงในส่วนของสารละลายเพิ่มขึ้นสัมพันธ์กับ ความเค็ม สาเหตุอาจมาจากการคายโลหะของตะกอนดิน ตะกอนแขวนลอย และขบวนการ ย่อยสลายสารอินทรีย์ในนำ้ ส่วนเหล็ก แมงกานีส นิกเกิล และสังกะสี มีพฤติกรรม แยกตัวออกอยู่ในส่วนของตะกอนแขวนลอยที่ความเค็ม 8-27 พีเอสยู สำหรับตะกั่ว มีความสลับซับซ้อนไม่สามารถอธิบายแนวโน้มของพฤติกรรมได้ชัดเจน ในขณะที่ฤดูฝน นำ้มีความเค็มตั้งแต่ศูนย์พีเอสยู บริเวณต้นนำ้ถึง 0.5 พีเอสยู บริเวณปากแม่นำ้ และองค์ประกอบของนำ้ในแม่นำ้ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากบนบกโดยนำ้ฝนได้ชะล้าง สารต่างๆ รวมทั้งโลหะหนักจากแผ่นดินลงสู่แม่นำ้ โลหะหนักในส่วนของสารละลาย แสดงแนวโน้มเพิ่มขึ้นจากต้นนำ้ถึงสถานีที่ 6 และลดลงเมื่อออกสู่ปากแม่นำ้ ซึ่งอาจมีสาเหตุจากการถูกเจือจางด้วยนำ้ทะเล นอกจากนี้ยังพบว่าโลหะหนักในส่วน ของสารละลาย (ยกเว้นแคดเมียม) ในฤดูฝนความเข้มข้นสูงกว่าฤดูแล้ง ขณะที่ในส่วน ของตะกอนแขวนลอย (ยกเว้นแคดเมียม) ฤดูแล้งสูงกว่าฤดูฝนชัดเจน แต่อย่างไรก็ตาม ทั้งฤดูแล้งและฤดูฝน แคดเมียม เป็นโลหะตัวเดียวที่พบได้มากในส่วนของสารละลาย ขณะที่โลหะตัวอื่นมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ พบในส่วนของตะกอนแขวนลอย โลหะแคดเมียม ทองแดง นิกเกิล ตะกั่ว และสังกะสี ในตะกอนแขวนลอยมีความสัมพันธ์ ที่ดีกับเหล็กและแมงกานีส โดยเฉพาะในฤดูแล้ง