การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อบรรยายประสบการณ์ชีวิตของผู้ป่วย ที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ ผู้วิจัยได้ประยุกต์ใช้ระเบียบการวิจัยเชิงคุณภาพ และ เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้ให้ข้อมูลที่เป็นผู้ป่วยศัลยกรรม จำนวน 14 ราย ข้อมูลได้รับการวิเคราะห์ด้วยการให้รหัส และจัดกลุ่มโดยใช้วิธีการ เปรียบเทียบอย่างคงที่ ~bผลการวิจัยพบว่า~b เป็นกระบวนการอยู่กับเครื่องช่วยหายใจ จำแนกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะแรกรับรู้การใช้เครื่องช่วยหายใจ ระยะอยู่กับเครื่องช่วยหายใจ และระยะ แยกจากเครื่องช่วยหายใจ ระยะแรกรับรู้การใช้เครื่องช่วยหายใจ เป็นระยะการรับรู้ความผิดปกติจาก ผลการใช้ท่อช่วยหายใจและเครื่องช่วยหายใจที่เกิดขึ้นกับร่างกายตนเอง ส่งผลให้ เกิดความอึดอัด ความหงุดหงิด-รำคาญ ความกังวลใจ และตอบสนองต่อการรับรู้ ความปกติดังกล่าวในลักษณะการดึงท่อช่วยหายใจออก หรือการจำยอมใช้เครื่องช่วย หายใจ ระยะอยู่กับเครื่องช่วยหายใจ เป็นระยะอยู่กับผลทางลบจากการอยู่กับ เครื่องช่วยหายใจ 4 ลักษณะและอยู่กับเครื่องช่วยชีวิต-ช่วยผ่อนแรงการหายใจ ได้แก่ 1. อยู่กับภาวะไม่สุขสบายจากการคาท่อช่วยหายใจ 2. อยู่กับการปรับ จังหวะ-ปรับใจให้หายใจตามเครื่องช่วยหายใจ 3. อยู่กับการดูดเสมหะในท่อ ช่วยหายใจ และอยู่กับความอึดอัด-ขัดใจจากความยุ่งยากในการสื่อสาร ผู้ป่วย มีวิธีการจัดการด้วยการขจัดสาเหตุที่ไม่พึงประสงค์และการปรับความคิดและ พฤติกรรมเพื่ออยู่กับเครื่องช่วยหายใจ ระยะแยกจากเครื่องช่วยหายใจ เป็นระยะที่ผู้ให้ข้อมูลเรียนรู้การหายใจ อิสระจากการทำงานของเครื่องช่วยหายใจ และเรียนรู้หายใจอย่างอิสระปราศจาก ท่อช่วยหายใจอย่างถาวร ผู้วิจัยให้ข้อเสนอแนะให้พยาบาลทำวิจัย และพัฒนาการพยาบาลที่หยั่งถึง ประสบการณ์ที่แท้จริงในกระบวนการใช้เครื่องช่วยหายใจ และนำไปใช้สอนนักศึกษา พยาบาลในสถาบันการศึกษา เพื่อช่วยให้ผู้เรียนเข้าใจประสบการณ์ผู้ป่วยที่ใช้ เครื่องช่วยหายใจ