การวิจัยเชิงพรรณาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาภาวะซึมเศร้าและ ตัวทำนายของภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง จากปัจจัยด้าน ประชากรและสังคม ได้แก่ เพศ อายุ สถานภาพสมรส รายได้ การมีส่วนร่วม ในกิจกรรมของสังคมและสัมพันธภาพในครอบครัว และปัจจัยด้านสถานะสุขภาพกาย ได้แก่ ความสามารถในการปฎิบัติกิจวัตรประจำวันและระดับความรุนแรงของโรค กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้สูงอายุโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง จำนวน 140 ราย ที่เข้ารับ การตรวจรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศูนย์ชลบุรี และโรงพยาบาล สมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา สภากาชาดไทย จังหวัดชลบุรี เก็บข้อมูล โดยการสัมภาษณ์ตามแบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล แบบสัมภาษณ์การมีส่วนร่วม ในกิจกรรมของสังคม แบบสัมภาษณ์สัมพันธภาพในครอบครัว แบบสัมภาษณ์ ความสามารถในการปฎิบัติกิจวัตรประจำวันและระดับความรุนแรงของโรค และแบบวัดความเศร้าในผู้สูงอายุของไทย (Thai Geriatric Depression Scale : TGDS) ของกลุ่มฟื้นฟูสมรรถภาพสมองของไทย การวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สมการถดถอยพหูคูณโดยใช้เทคนิคแบบขั้นตอน (stepwise multiple regression analysis) ~bผลการวิจัยพบว่า~b ความรุนแรงของโรคระดับ 2 สถานภาพสมรสหย่า รายได้น้อยกว่ารายจ่าย สัมพันธภาพในครอบครัว และความสามารถในการปฎิบัติกิจวัตรประจำวัน เป็นปัจจัย ที่ร่วมกันทำนายภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังได้ร้อยละ 34.7 (R(2) = .347, p<.05) โดยความสามารถในการปฎิบัติกิจวัตรประจำวัน เป็นปัจจัย ที่อิทธิพลต่อภาวะซึมเศร้าสูงสุด และจากการศึกษาครั้งนี้สามารถเขียนสมการในรูป คะแนนดิบได้ โดยความรุนแรงของโรคระดับ 2 สถานภาพสมรสหย่าและรายได้น้อยกว่า รายจ่าย มีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะซึมเศร้า ในขณะที่สัมพันธภาพในครอบครัว และความสามารถในการปฎิบัติกิจวัตรประจำวันมีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะซึมเศร้า