การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัย ส่วนบุคคลสภาพแวดล้อมในการทำงานกับความเหนื่อยหน่ายของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาล ชุมชนเขต 3 กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลชุมชนเขต 3 จำนวน 302 คน เลือกโดยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามภาระงาน สัมพันธภาพในหน่วยงาน ภาวะผู้นำและแบบวัดความเหนื่อยหน่ายของพยาบาลวิชาชีพ ซึ่งผู้วิจัยสร้างและปรับปรุงขึ้นผ่านการตรวจสอบความเที่ยงตรงตามเนื้อหาโดยผู้ ทรงคุณวุฒิ 7 ท่าน มีค่าความเที่ยงตรงคือ .71, .74, .93 และ .87 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติหาค่าความสัมพันธ์ด้วยวิธีของเพียร์สันและการวิเคราะห์ สมการถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1. ความเหนื่อยหน่ายของพยาบาลวิชาชีพโดยรวมอยู่ระดับปานกลาง 2. ตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความเหนื่อยหน่ายของพยาบาลวิชาชีพ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 คือ ภาระงาน ส่วนสัมพันธ์ภาพในหน่วยงาน และภาวะผู้นำของหัวหน้าหอผู้ป่วย ไม่ความสัมพันธ์กับความเหนื่อยหน่าย 3. ตัวแปรที่สามารถพยากรณ์ความเหนื่อยหน่ายของพยาบาลวิชาชีพคือ ภาระงาน อย่างมีนัยสำัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้ร้อยละ 11.11 (R(2) = .111) ได้สมการ พยากรณ์ดังนี้ สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ ความเหนื่อยหน่าย = 1.638 + .332 (ภาระงาน) คะแนนมาตรฐานความเหนื่อยหน่ายของพยาบาลวิชาชีพ ความเหนื่อยหน่าย = .330 (ภาระงาน)