การวิจัยเชิงวิเคราะห์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของการทรงตัวและการล้มในผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายชนิดต่างๆ กลุ่มตัวอย่างเข้าร่วมโครงการวิจัย ได้แก่ ผู้สูงอายุไทยอายุระหว่าง 60-70 ปี จำนวน 120 คน โดยแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 30 คน ได้แก่กลุ่มเต้นรำ ไท้ฉี เดิน และกลุ่มไม่ได้ออกกำลังกาย ผู้เข้าร่วมการวิจัยทั้งหมดเข้ารับการทดสอบการทรงตัวด้วย single leg stance test และเครื่องวัดการทรงตัว Balance Masterโดยให้ยืนบนแผ่นรับแรงแล้วทดสอบ ดังนี้ target sway of eyes open with firm surface,target sway of eyes close with firm surface, target sway of eyes open with swaysurface, target sway of eyes close with sway surface, target sway of center target,rhythmic weight shift left/right, rhythmic weight shift forward/backward, limits of stability ผลการศึกษาพบว่าในช่วง 1 ปีที่ผ่านมากลุ่มไม่ได้ออกกำลังกายมีอัตราการล้มร้อยละ 46กลุ่มไท้ฉีมีอัตราการล้มร้อยละ 26 กลุ่มเดินมีอัตราการล้มร้อยละ 30 และกลุ่มเต้นรำมีอัตราการล้มน้อยที่สุด ร้อยละ 20 การทดสอบการทรงตัวด้วย single leg stance test ของกลุ่มออกกำลังกายทุกชนิดทำเวลาในการทดสอบได้มากกว่ากลุ่มไม่ได้ออกกำลังกาย 3 เท่า ขณะลืมตาและ 2 เท่าขณะหลับตาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทุกการทดสอบ (p=.000, p=.003, p=.000)ยกเว้นในการทดสอบ left single leg stance with eyes closed ที่กลุ่มไม่ได้ออกกำลังกายมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับกลุ่มเต้นรำเพียงกลุ่มเดียว (p=.014) การทดสอบการทรงตัวด้วยเครื่องวัดการทรงตัว Balance Master ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของเปอร์เซ็นต์ target sway การทรงตัวของกลุ่มไท้ฉีดีกว่ากลุ่มอื่นใน rhythmicweight shift test และการทรงตัวของกลุ่มเต้นรำดีกว่ากลุ่มอื่นเมื่อทดสอบ limits ofstability test สรุป, ผู้สูงอายุกลุ่มเต้นรำมีอัตราการล้มต่ำที่สุดและผลการทดสอบการทรงตัวดีกว่ากลุ่มอื่นๆ