วิทยานิพนธ์นี้ได้นำตัวแบบเชิงโครงสร้าง 4 ตัวแบบมาทดสอบกับตลาดหุ้นกู้ของไทยเพื่อเปรียบราคาจากตัวแบบกับราคาในตลาด (pricing errors) และหาการกระจายตัวของความผิดพลาดของราคา (standard deviation of pricing errors) ซึ่งตัวแบบประกอบไปด้วยตัวแบบของ (Geske (1977), Leland-Toft (1996), Longstaff-Schwartz (1995), และCollin-Dufresne-Goldstein (2001) การทดสอบนี้ได้ใช้ข้อมูลราคาหุ้นกู้ทั้งหมด 2,464 ตัวอย่างจากบริษัทที่มีโครงสร้างของเงินทุนแบบไม่ซับซ้อนระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึง 2004 พบว่าตัวแบบของ Collin-Dufresne-Goldstein ให้ผลเทียบกับราคาในตลาดได้ถูกต้องที่สุด อย่างไรก็ตามถ้าข้อมูลได้รวมหุ้นกู้ของบริษัทบางจาก ปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) ซึ่งราคาหุ้นสามัญได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลาหนึ่ง เนื่องจากตลาดมีความกังวลในเรื่องผลประกอบการตัวแบบของ Geske จะให้ผลถูกต้องที่สุด และยังพบว่าตัวแบบของ Geske ให้ความเสี่ยงจากการผิดชำระ (credit risk) น้อยกว่าตลาด ขณะที่ตัวแบบที่เหลือให้ความเสี่ยงจากการผิดชำระมากกว่าตลาด สำหรับการกระจายตัวของความผิดพลาดของราคาของทั้ง 4 ตัวแบบ พบว่าค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับความผิดพลาดของราคา โดยตัวแบบของ Leland-Toft ได้ให้การกระจายตัวของความผิดพลาดของราคาสูงที่สุดโดยเฉลี่ย นอกจากนี้การศึกษานี้ได้ศึกษาความอ่อนไหวของความผิดพลาดของราคากับอัตราการจ่ายคืน (sensitivity of recovery rate)พบว่าถ้าให้อัตราการจ่ายคืนจากการผิดชำระสูงขึ้นจะช่วยให้ความผิดพลาดราคาลดลงโดยได้ทดลองเปลี่ยนค่าอัตราการจ่ายคืนตั้งแต่ 30%-60% ซึ่งอัตราการจ่ายคืนที่ 60% จะให้ความผิดพลาดของราคาต่ำสุด ท้ายที่สุดการศึกษาพบว่าตัวแบบเหล่านี้ค่อนข้างอ่อนไหวต่อตัวแปรที่ต้องประมาณค่า (estimated parameters) เช่น ตัวแปรที่เกี่ยวกับอัตราส่วนหนี้สินเป้าหมาย (target leverage ratio) ในตัวแบบ Collin-Dufresne-Goldstein จะให้ผลต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อตัวแปรคำนวณมาจากวิธีที่ต่างกัน