การพัฒนาระบบนำส่งยาทางผิวหนังชนิดควบคุมการแพร่ด้วยเมทริกซ์ของดิลไทอะเซมไฮโดรคอลไรด์ เพื่อยึดการปลอดปล่อย จากการศึกษาผลของ อัตราส่วนระหว่างไฮดรอกซีโพรพิล เมธิลเซลลูโลสกับ เอธิลเซลลูโลส ต่อความหนาและคุณสมบัติดเชิงกลของฟิล์ม พบว่าทั้งอัตราส่วนระหว่าง พอลิเมอร์และชนิดของพลาสติไซเซอร์ ไม่ส่งผลต่อความหนาของฟิล์ม แต่กลับส่งผลต่อคุณสมบัติเชิงกลของฟิล์ม ฟิล์มที่มีอัตราส่วนระหว่างพอลิเมอร์และชนิดของพลาสิไซเซอร์ต่างกัน จะมีปริมาณยาต่างกัน ผลการประเมินความเข้ากันได้โดยเทียบความใสและภาพบริเวณผิวของฟิล์ม พบว่า ฟิล์มที่มีอัตราส่วนของเอธิลเซลลู-โลสร้อยละ 60 ของน้ำหนักพอลิเมอร์ทั้งหมดจะเกิดการแยกของฟิล์ม ความเข้ากันได้ของฟิล์มยังขึ้นอยู่กับชนิดของสารเพิ่มการซึมผ่าน และยังพบว่า อัตราส่วนระหว่างพอลิเมอร์และชนิดของสารเพิ่มการซึมผ่าน มีผลต่อการดูดความชื้นของฟิล์ม ผลที่ได้จากขั้นการพัฒนาสูตรตำรับสัมพันธ์กับผลศึกษาการปลดปล่อยยาแบบภายนอกกายจะนำไป ใช้ในการคัดเลือกสูตรตำรับที่จะทดสอบในขั้นตอนศึกษาการซึมผ่านผิวหนังแบบภายนอกกาย นำผลทดสอบที่ได้ไปคำนวณหาพารามิเตอร์ของการซึมผ่านผิวหนัง สุดท้ายจึงได้ระบบนำส่งยาทางผิวหนังที่เหมาะสมสำหรับดิลไทอะเซมไฮโดรคลอไรด์ ซึ่งเตรียมจากไฮดรอกซีโพรพิลเมธิลเซลลูโลสกับเอธิลเซลลูโลส อัตราส่วน 8 ต่อ 2 ใช้ ไดบิวทิลพาเลตเป็นพลาสติไซเซอร์และมี ไอโซโพรพิลไมริสเตต ไอโซโพรพิลพาล์มมิเตต และ ทวีน 80 เป็นสารเพิ่มการซึมผ่าน