การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของรูปแบบความผูกพันที่มีต่อการเกิดความดึงดูดใจระหว่างบุคคล ผู้เข้าร่วมการวิจัยเป็นนิสิต นักศึกษา ระดับปริญญาตรี จำนวน 416 คนถูกจำแนกกว่ามีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง หรือแบบหมกมุ่น หรือแบบหวาดกลัว หรือแบบไม่สนใจแล้วถูกสุ่มเข้ารับเงื่อนไขการทดลองเงื่อนไขใดเงื่อนไขหนึ่งจาก 16 เงื่อนไข ผู้เข้าร่วมการวิจัยอ่านสถานการณ์คู่รักสมมติ ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อแสดงถึงรูปแบบของพฤติกรรมความสัมพันธ์แบบโรแมนติก 1 ใน 4 รูปแบบ ตามรูปแบบความผูกพันในวัยผู้ใหญ่ และประเมินความดึงดูดใจที่มีต่อคู่รัก ผลการวิจัย พบว่า 1. สมมติฐานรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคงได้รับการสนับสนุน คู่รักที่มีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง ถูกผู้ที่มีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง แบบหมกมุ่น แบบหวาดกลัว และแบบไม่สนใจ ประเมินว่ามีความดึงดูดใจมากที่สุด (~ip~i <.05) 2. สมมติฐานความคล้ายคลึงกันของรูปแบบความผูกพันได้รับการสนับสนุน บุคคลประเมินคู่รักที่มีรูปแบบความผูกพันคล้ายคลึงกับตน ว่ามีความดึงดูดใจสูงกว่าบุคคลที่ไม่ได้มีรูปแบบความผูกพันคล้ายคลึงกับคู่รัก (~ip~i <.05) 3. สมมติฐานรูปแบบความผูกพันที่มีลักษณะเติมเต็มซึ่งกันและกันไม่ได้รับการสนับสนุนผู้ที่มีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง ไม่ได้ประเมินคู่รักที่มีรูปแบบความผูกพันแบบหวาดกลัวว่ามีความดึงดูดใจสูงกว่าคู่รักที่มีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง แบบหมกมุ่น และแบบไม่สนใจ (~ip~i <.05)

ผู้ที่มีรูปแบบความผูกพันแบบหมกมุ่น ไม่ได้ประเมินคู่รักที่มีรูปแบบความผูกพันแบบไม่สนใจว่ามีความดึงดูดใจสูงกว่าคู่รักที่มีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง แบบหมกมุ่น และแบบหวาดกลัว (~ip~i <.05)