การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความแตกต่างของคะแนนจรรยาวิพากษ์ของแพทย์ไทยเพศชาย และเพศหญิงที่มีระดับของประสบการณ์การทำงานที่แตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างเป็นแพทย์ชายและหญิงที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลที่เป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยทั่วประเทศไทย ในแต่ละกลุ่มแบ่งเป็นแพทย์ที่มีประสบการณ์การทำงาน 1-5 ปี เพศชาย จำนวน 40 คน และเพศหญิง จำนวน 40 คน แพทย์ที่มีประสบการณ์การทำงาน 6-10 ปี เพศชาย จำนวน 40 คน และเพศหญิง จำนวน 40 คน แพทย์ที่มีประสบการณ์การทำงานมากกว่า 10 ปี เพศชาย จำนวน 40 คน และเพศหญิง จำนวน 40 คน รวมจำนวนทั้งสิ้น 240 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสำรวจภูมิหลังของกลุ่มตัวอย่างและแบบวัดจรรยาวิพากษ์ ที่ผู้วิจัยได้พัฒนาขึ้นโดยการดัดแปลงจากแบบวัดของ สุสารี วิวัฒน์ศุภร (2544) และได้ปรับปรุงให้มีความเหมาะสมกับงานวิจัยนี้ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้เทคนิคการวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง (Two-Way Analysis of Variance) และการเปรียบเทียบเชิงซ้อน (Multiple Comparison) โดยวิธีทดสอบของ Scheffe' ผลการวิจัยพบว่า 1. แพทย์ที่มีระดับประสบการณ์การทำงาน 6-10 ปี มีคะแนนจรรยาวิพากษ์สูงกว่าแพทย์ที่มีระดับประสบการณ์การทำงานมากกว่า 10 ปี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. แพทย์ไทยทั้งเพศชายและเพศหญิงมีคะแนนจรรยาวิพากษ์ไม่แตกต่างกัน 3. ไม่พบปฏิสัมพันธ์ร่วมระหว่างระดับประสบการณ์การทำงาน และเพศ ที่ส่งผลต่อคะแนนจรรยาวิพากษ์