การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ (1.) เพื่อศึกษากระบวนการสื่อสารของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ กับชาวบ้านในการอนุรักษ์ป่าไม้ ของชุมชนกะเหรี่ยงหมู่บ้านแม่กระบุง(2.) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ทำให้ชาวบ้านในชุมชนเข้าใจยอมรับ และร่วมมือในการอนุรักษ์ป่าไม้ของชุมชนกะเหรี่ยงหมู่บ้านแม่กระบุง (3.) เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรค และเสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหา ในการสื่อสารของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ในการอนุรักษ์ป่าไม้ของชุมชนกะเหรี่ยงหมู่บ้านแม่กระบุง การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เก็บข้อมูลโดยวิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกกลุ่มตัวอย่าง 25 คน และการสังเกตสภาพชุมชนควบคู่กันไปด้วย ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการสื่อสารของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ในการอนุรักษ์ป่าไม้ของชุมชนกะเหรี่ยงหมู่บ้านแม่กระบุง แบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ระยะแรกเริ่ม ระยะปฏิบัติการ และระยะคงความสัมพันธ์ (ปัจจุบัน) โดยในกระบวนการสื่อสารระยะแรกเริ่ม จะใช้การสื่อสารผ่านการพูดคุยเป็นหลัก ในการเข้าไปสื่อสารกับผู้นำ และชาวบ้าน ระยะปฏิบัติการจะใช้การเข้าไปสอนในโรงเรียนกับเด็กๆ การสื่อสารผ่านการพูดคุยกับผู้นำ และชาวบ้าน การสื่อสารผ่านการประชุมและการสื่อสารผ่านกิจกรรม ส่วนในระยะคงความสัมพันธ์ จะใช้การสื่อสารผ่านการพูดคุยการสื่อสารผ่านการประชุม การสื่อสารผ่านกิจกรรม และการสื่อสารผ่านสื่อประชาสัมพันธ์ตามลำดับ ปัจจัยที่ทำให้ชาวบ้านในชุมชนเข้าใจ ยอมรับ และร่วมมือในการอนุรักษ์ป่าไม้ของชุมชนกะเหรี่ยงหมู่บ้านแม่กระบุง คือ 1.) ปัจจัยจากผู้ส่งสาร ได้แก่ ความน่าเชื่อถือของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ การให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมประเพณีชาวบ้าน ความเข้าใจถึงวัฒนธรรมของชาวบ้านในเรื่องวิถีชีวิตความเป็นอยู่ และการอาศัยป่า การอยู่อย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย2.) ปัจจัยจากผู้รับสาร ได้แก่ การเชื่อฟังคำสอนของผู้เฒ่าผู้แก่ และบรรพบุรุษ ในเรื่องการอนุรักษ์ป่าไม้ ความรู้สึกมีส่วนร่วมโดยการให้ชาวบ้านรู้จักหน้าที่และการทำงานของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ในอุทยานฯ และความรู้สึกเห็นประโยชน์ร่วมกันในการอนุรักษ์ป่าไม้3.) ปัจจัยอื่นๆ ได้แก่ การกระตุ้นความสัมพันธ์โดยใช้หน่วยงานอื่น และการเสริมสร้างอาชีพแก่ชาวบ้าน ส่วนปัญหาและอุปสรรค จะแบ่งเป็น 1.) ปัญหาเกี่ยวกับด้านการสื่อสาร ได้แก่การขาดบุคลากรที่ทำหน้าที่สื่อสาร ภาษาและการไม่รู้หนังสือ การปรับปรุงประสิทธิภาพช่องทางการสื่อสารที่มีอยู่เดิม และ 2.) ปัญหาอื่นๆ ได้แก่ ปัญหาความไม่เข้าใจซึ่งกันและกันการกำหนดพื้นที่อุทยานฯ ซ้ำซ้อนกับพื้นที่ครอบครองของชาวบ้าน การเปลี่ยนนโยบายของรัฐงบประมาณ และการขาดแคลนเจ้าหน้าที่ส่งเสริมเฉพาะด้าน