การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์พัฒนาการของแนวคิดในการสร้างสรรค์มิวสิควีดิโอเพลงไทยสากล และวิเคราะห์ถึงปัจจัยที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพัฒนาการดังกล่าวโดยใช้กรอบแนวคิดเรื่องการสื่อความหมายและสุนทรียะทางดนตรี แนวคิดของดนตรีในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของยุคสมัย แนวคิดของธุรกิจและอุตสาหกรรมเพลง และแนวคิดการสื่อสารการตลาด การวิจัยเชิงคุณภาพนี้ใช้การสัมภาษณ์เจาะลึกกลุ่มผู้สร้างสรรค์มิวสิควีดิโอเพลงไทยสากล และศึกษาผลงานมิวสิควีดิโอตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผลการวิจัยพบว่า พัฒนาการของแนวคิดในการสร้างสรรค์มิวสิควีดีโอเพลงไทยสากลเป็นส่วนหนึ่งของพัฒนาการทางธุรกิจอุตสาหกรรมเพลงไทยสากล โดยทิศทางของธุรกิจเพลงไทยสากลบทเพลงและแนวดนตรี เทคโนโลยีการผลิตและการตัดต่อวีดิโอ และวิถีชีวิตของแต่ละยุคสมัยเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อพัฒนาการของมิวสิควีดิโอในหลายๆ ด้านไม่ว่าจะเป็นด้านรูปแบบการนำเสนอ กระบวนการทำงาน และบทบาทหน้าที่ ซึ่งสามารถสรุปพัฒนาการของแนวคิดในการสร้างสรรค์ได้ 4 ยุคคือ 1) ยุคเริ่มแรก (พ.ศ. 2527-2533) แนวคิดสำคัญคือ เพลงเป็นเพียงแรงบันดาลใจให้เกิดการสร้างสรรค์มิวสิควีดิโอเป็นเรื่องราวแบบภาพยนตร์สร้างสรรค์ 2) ยุคเน้นภาพลักษณ์นักร้อง (พ.ศ. 2534-2538) แนวคิดสำคัญ คือ มุ่งสื่อสารอารมณ์ของเพลงโดยผ่านภาพลักษณ์และการแสดงออกของศิลปินนักร้อง ตลอดจนจังหวะการตัดต่อภาพให้กลมกลืนกับท่วงทำนองของเพลง 3) ยุคไร้รูปแบบ (พ.ศ. 2539-2543) แนวคิดสำคัญคือ ต้องการปลดปล่อยตนเองออกจากกระแสแนวเพลงยอดนิยม โดยสร้างสรรค์มิวสิควีดีโอ ที่เน้นความแปลกของภาพ มุมกล้องและเทคนิคพิเศษ 4) ยุคผสมผสาน (พ.ศ. 2544-ปัจจุบัน) แนวคิดสำคัญคือ ศิลปะการผสมผสานวิธีการนำเสนอของทั้ง 3 ยุคข้างต้นให้ลงตัว และให้ครอบคลุมกลุ่มผู้ฟังให้กว้างขวางมากขึ้น พัฒนาการของมิวสิควีดิโอเพลงไทยสากลนั้น มิได้เป็นพัฒนาการที่เมื่อเกิดรูปแบบใหม่ขึ้นมาแล้วรูปแบบเก่าที่มีมาจะหายไป เพราะพัฒนาการที่เห็นนั้นเป็นการปรับตัว การขยายตัวแต่มิได้เกิดการแทนที่แต่อย่างใด นอกจากนี้ยังพบอีกว่านอกจากบทบาทหน้าที่ส่งเสริมการขายเพลง มิวสิควีดิโอเพลงไทยสากลยังได้เพิ่มบทบาทในการเป็นสื่อบันเทิงชนิดใหม่ โดยสื่อบันเทิงชนิดใหม่นี้ที่ให้ความบันเทิงกับผู้ชม เกิดกลุ่มผู้ชมที่ได้รับอิทธิพลต่อพฤติกรรมการเสพศิลปะดนตรีจากการฟังเพลงมาสู่การดูเพลง ซึ่งภาพจากมิวสิควีดิโอได้สร้างความเพลิดเพลินให้กับผู้ชมแตกต่างกันในแต่ละยุค