การวิจัยเชิงคุณภาพครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของแนวดนตรีฮิพฮอพและการแพร่กระจายของวัฒนธรรมฮิพฮอพในประเทศไทย โดยใช้กรอบแนวคิดเรื่องนวัตกรรมและการแพร่กระจายทางวัฒนธรรมแนวคิดวัฒนธรรมย่อยวัยรุ่น แนวคิดดนตรีในยุคหลังสมัยใหม่ และแนวคิดภาษาในบทเพลง รวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เจาะลึกศิลปินเพลงฮิพฮอพของไทย วิเคราะห์เอกสาร และผลงานเพลง ตลอดจนการสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่า พัฒนาการของแนวดนตรีฮิพฮอพในประเทศไทยแบ่งออกเป็น 4 ช่วงคือ1) ช่วงการแร็พเป็นลีลาใหม่ในเพลงไทยสมัยนิยม (พ.ศ. 2528-2534) สังคมไทยเริ่มจากการรับเอาการร้องแร็พมาใช้เพื่อสร้างความแปลกใหม่ในวงการเพลง 2) ช่วงดนตรีแร็พปรากฏขึ้นในวงการเพลงไทยสมัยนิยม (พ.ศ. 2535-2544) ศิลปิน TKO เป็นศิลปินแร็พ กลุ่มแรกของไทยและต่อมาผลงานของศิลปินโจอี้ บอย ทำให้ดนตรีแร็พเป็นที่รู้จักกว้างขวางมากขึ้นแต่เป็นเพียงกลุ่มวัยรุ่นในสังคมเมือง 3) ช่วงปรากฏการณ์เพลงฮิพฮอพใต้ดิน (พ.ศ. 2543-2545)โดยผลงานเพลงใต้ดินของศิลปินดาจิมโดนข้อหาผลิตและจัดจำหน่ายเพลงที่มีคำลามกอนาจารในปีเดียวกันการจัดงาน Thai-Hop Gancore club ทำให้วัยรุ่นที่ชื่นชอบวัฒนธรรมฮิพฮอพมารวมตัวกันที่สยามสแควร์ ซึ่งนำไปสู่กระแสความตื่นตัวในวัฒนธรรมฮิพฮอพ 4) ช่วง"ดนตรีฮิพฮอพ" ความนิยมหนึ่งในเพลงไทยสมัยนิยม (พ.ศ. 2544-2549) ค่ายเพลงใหญ่เริ่มผลิตผลงานดนตรีฮิพฮอพเป็นจำนวนมากโดย กลุ่มศิลปินฮิพฮอพที่มีชื่อเสียงมากที่สุดปัจจุบันได้แก่ ศิลปินกลุ่มก้านคอคลับ, ศิลปินดาจิม และ กลุ่มศิลปิน Thaitanium การแพร่กระจายของวัฒนธรรมฮิพฮอพครั้งแรกในไทยอาจกล่าวได้ว่าเริ่มจากกลุ่มวัยรุ่นระดับชนชั้นกลางที่เล่นกีฬาสเก็ตบอร์ดในกรุงเทพฯ เป็นผู้รับวัฒนธรรมฮิพฮอพเข้ามาในช่วงแรกเพื่อการสร้างตัวตนที่นำสมัยและได้แพร่หลายเฉพาะในเขตเมืองผ่านดนตรีแร็พจากค่ายเพลงเล็ก เมื่อบริบทเทคโนโลยีการสื่อสารสมัยใหม่แพร่หลายมากขึ้นส่งผลให้ผลงานเพลงฮิพฮอพใต้ดินกระตุ้นความสนใจให้กลุ่มผู้ฟังเพลงวัยรุ่นแบบปากต่อปากและแพร่กระจายในวงกว้างขึ้น โดยมีสื่ออินเทอร์เน็ต เป็นสื่อที่มีบทบาทสำคัญต่อการรวมกลุ่มของวัยรุ่นที่ชื่นชอบวัฒนธรรมฮิพฮอพให้ปรากฏชัดเจนขึ้นในสังคมไทย เมื่อค่ายเพลงใหญ่ให้ความสนใจในผลิตดนตรีฮิพฮอพส่งผลให้วัฒนธรรมฮิพฮอพกลายเป็นสินค้าที่ถูกเผยแพร่ผ่านสื่อมวลชน