ความสำคัญและที่มา : ผู้ป่วยปวดท้องชนิดไม่มีแผลพบว่ามีความผิดปกติของการทำงานของกระเพาะอาหารส่วนต้นหลังการรับประทานอาหาร การรักษาการติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไรมีผลต่อการทำงานของกระเพาะอาหารหรือไม่ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด งานวิจัยนี้จึงต้องการศึกษาผลของการกำจัดเชื้อเฮลิ-โคแบคเตอร์ไพโรไรต่อการทำงานของกระเพาะอาหารส่วนต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง gastric accommodationในผู้ป่วยปวดท้องชนิดไม่มีแผลที่มีการเติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไร ระเบียบวิธีวิจัย : ผู้ป่วยปวดท้องชนิดไม่มีแผลที่มีการติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไร 10 คน เป็นชาย 5 คน หญิง 5 คน อายุเฉลี่ยประมาณ 37 ปี ได้รับการตรวจการทำงานของกระเพาะอาหารส่วนต้นก่อนและหลังการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไรที่ระยะเวลา 3 เดือน ด้วยวิธี gastric barostat โดยการวัดปริมาตรของบอลลูนที่เปลี่ยนไปหลังการรับประทานอาหารเหลว (Ensure(+,โ)) เปรียบเทียบกับขณะอดอาหารและประเมินการรับรู้ต่อการขยายตัวของกระเพาะอาหารด้วยบอลลูนระหว่างที่ทำการศึกษา รวมทั้งอาการของผู้ป่วยโดยรวมเปรียบเทียบก่อนและหลังรักษาการติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไร ผลการวิจัย : ก่อนการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไรพบมีการเพิ่มขึ้นของปริมาตรกระเพาะอาหารหลังการรับประทาน 141(+,ฑ)52 มิลลิลิตร หรือคิดเป็น 41(+,ฑ)18% ของปริมาตรกระเพาะเดิมขณะอดอาหารภายหลังการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไรปริมาตรกระเพาะหลังรับประทานอาหาร เพิ่มขึ้น229(+,ฑ)48 มิลลิลิตร หรือคิดเป็น 99(+,ฑ)23% ของปริมาตรกระเพาะเดิมขณะอดอาหาร ซึ่งเป้นการเพิ่มขึ้นของ gastric accommodation อย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) แต่ไม่มีความแตกต่างของ gastric compliance รวมทั้งการรับรู้ต่อการขยายตัวของกระเพาะอาหารด้วยบอลลูน สรุป : การรักษาการติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโรไรทำให้การทำงานของกระเพาะอาหารส่วนต้นโดยเฉพาะอย่างยิ่ง gastric accommodation ดีขึ้น ในผู้ป่วยปวดท้องชนิดไม่มีแผล