ความขัดแย้งของพลเรือนในพม่าทำให้เกิดปัญหาการอพยพหนีภัยซึ่งยังเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไป และมิได้รับความสนใจจากประชาคมระหว่างประเทศมากว่าสองทศวรรษแล้วระดับการต่อสู้ที่เพิ่มสูงขึ้นผนวกกับปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนมากมายหลายรูปแบบนำไปสู่การหลบหนีของผู้คนจำนวนมากผ่านชายแดนเข้าสู่ประเทศเพื่อนบ้านต่างๆ ผู้อพยพชาวกะเหรี่ยงกลุ่มแรกเข้ามาในประเทศไทยเมื่อปี 2527 การรุกรานและการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่มีอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดภาระด้านผู้ลี้ภัยที่ขณะนี้มีเกินกว่า 150,000 คน ประสบการณ์ของสตรีในความขัดแย้งรวมทั้งในสถานการณ์ต่างๆ ของผู้อพยพมักมีความแตกต่างไม่เหมือนใครเนื่องจากเรื่องของเพศ สตรีในเขตที่มีความขัดแย้งมักจะต้องเผชิญกับภัยอันตรายที่เพิ่มสูงขึ้นในด้านการล่วงละเมิดทางเพศและการข่มขืน และหลายครั้งก่อให้เกิดการถอนรากถอนโคนและจำต้องอพยพพร้อมความรับผิดชอบที่เพิ่มสูงขึ้นในการดูแลเด็กและคนชรานอกเหนือจากปัจจัยพื้นฐานต่างๆ ที่ผู้อพยพต้องแบ่งปันกันแล้ว สตรีผู้อพยพอาจต้องเผชิญปัญหาเฉพาะด้านต่างๆ เช่น การหลอกลวง การล่วงละเมิดทางเพศ การกดขี่และความไม่เสมอภาคในการได้รับบริการ มีองค์กรด้านมนุษยธรรมมากมายหลากหลายที่ทำงานในบริเวณชายแดนไทย - พม่า และภายในค่ายผู้อพยพ บางอค์กรเน้นให้ความช่วยเหลือเป็นพิเศษแก่สตรีเพื่อให้สามารถจัดการกับสภาวะต่างๆ ในค่ายผู้อพยพและสถานการณ์หลังจากความขัดแย้งได้ การวิจัยนี้ใช้กรณีศึกษาที่ลงลึกในรายละเอียดห้ากรณีในการตอบคำถาม การวิจัยเรื่องการเสริมอำนาจให้กับสตรีชาวกะเหรี่ยงโดยโครงการความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม การเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับสตรีชาวกะเหรี่ยง ประเด็นจากตัวแปรสี่ด้านคือ การเข้าถึงบริการ การสร้างจิตสำนึกการระดมพลัง และการควบคุม การวิจัยนี้มีข้อโต้แย้งว่าสภาพการณ์ต่างๆ บางอย่างในการดำรงชวิตของสตรีผู้อพยพที่อยู่ในค่ายแม่หละ ก่อให้เกิดความอ่อนแอและทำให้จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมเป็นการเฉพาะ จากการวิจัยได้พบว่าสตรีได้รับอำนาจในระดับปัจเจกบุคคล ทั้งนี้เนื่องมาจากการได้รับความรู้ด้านความสัมพันธ์หญิง-ชาย สิทธิมนุษยชน และประชาธิปไตยการสร้างรายได้ และการมีบทบาทเพิ่มขึ้นในทางการเมืองและสังคม อย่างไรก็ตามสตรีผู้อพยพชาวกะเหรี่ยงในค่ายแม่หละยังมีอุปสรรคมากมายในการใช้อำนาจของตนเนื่องจากโครงสร้างด้านอำนาจบางประการ ได้แก่ การขาดตัวแทนที่เป็นสตรีในระดับที่สามารถตัดสินใจได้ งานวิจัยเสนอให้มีการศึกษาอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับบทบาทของหญิงชายและความรุนแรงทางเพศต่อสตรีเพื่อลดความเปราะบางของสตรีผู้อพยพและประสบการณ์ในด้านลบภายในค่ายผู้อพยพนอกจากนั้นผู้เขียนยังสนับสนุนให้เพิ่มบทบาทการมีตัวแทนสตรีในระดับการตัดสินใจ