วัตถุประสงค์ของงานวิจัยคือ ประการแรก ศึกษาชีวิต ความเป็นอยู่ของชุมชนไทย-กะเหรี่ยงในเขตชายแดน จังหวัดตาก ประการที่สอง ศึกษาปัญหาการพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจของชุมชนเหล่านี้ และประการสุดท้าย ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการศึกษา โอกาสในการทำงานและการพัฒนาเศรษฐกิจของชุมชนไทย-กะเหรี่ยงในเขตดังกล่าว สมมติฐานสำคัญคือ 1) การศึกษาที่เป็นทางการในระดับที่สูงกว่าระดับมัธยม (เช่นการฝึกอาชีพวิทยาลัยเทคนิค ไปจนถึงระดับปริญญา เป็นต้น) ของนักเรียนชาวกะเหรี่ยงเปิดช่องทางให้เด็กกะเหรี่ยงเข้าทำงานในหน่วยงานพัฒนาเอกชน (NGOs) ธุรกิจการท่องเที่ยวและในโครงการร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศในระดับภูมิภาค 2) การศึกษาที่ไม่เป็นทางการเป็นการเรียนภาษาอังกฤษ ภาษาท้องถิ่นต่างประเทศ จากการเข้าร่วมฝึกอบรมทางด้านอาชีพและทักษะ เปิดโอกาสในการทำงานให้ชาวกะเหรี่ยงในเขตชายแดน และ 3) การพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจของชาวกะเหรี่ยงสามารถวัดได้จากโอกาสทางการศึกษาและการทำงานของเยาวชนกะเหรี่ยง การวิจัยเชิงคุณภาพเป็นวิธีวิจัยหลักที่ใช้ในงานวิจัยนี้ การทำงานภาคสนามทางด้านมานุษยวิทยา ดำเนินไปในช่วงกรกฎาคม 2548-มกราคม 2549 รวมทั้งการรวบรวมข้อมูลจากทั้งการศึกษาและวิจัยเอกสาร การสนทนากลุ่มของเด็กระดับประถมและมัธยม การสังเกตโดยทั่วไปภายในหมู่บ้านและการสัมภาษณ์ที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการจากองค์การพัฒนาเอกชน เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น มิซชันนารีจากต่างประเทศ ชาวบ้านกะเหรี่ยงและนักเรียน ข้อค้นพบจากการศึกษาครั้งนี้พบว่า ~uประการแรก~u ในเขตบริเวณชายแดนจังหวัดตากกิจกรรมทางเศรษฐกิจมีความหลากหลายในด้านการเกษตรและชาวกะเหรี่ยงโดยทั่วไปมีสถานะความเป็นอยู่ในระดับพอยังชีพ ~uประการที่สอง~u มีความแตกต่างในฐานะอาชีพระหว่างกลุ่มต่าง ๆ กลุ่มที่ยากจนที่สุดคือชาวนาที่ไร้ที่ดินทำกิน คนหนุ่มสาวจำนวนมากต้องเข้าไปหางานทำในกรุงเทพฯ หรือในเขตเมืองอื่น ๆ ในโรงงานหรือร้านค้าให้ค่าจ้างแรงงานต่ำ กลุ่มที่พอมีฐานะดีคือผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดินที่สามารถหารายได้เพียงพอจากการเพาะปลูกในการดูแลเลี้ยงครอบครัว นอกจากนี้บางครอบครัวเป็นเจ้าของร้านค้าหรือทำการค้าผลิตผลทางการเกษตรจะมีรายได้ดีกว่ากลุ่มแรก ~uประการที่สาม~u ปัญหาที่ดินทำกินไม่พอเพียง แรงงานไร้ฝีมือการศึกษาต่ำและการขาดการสนับสนุนทางด้านการศึกษาและการฝึกอาชีพของเด็กกะเหรี่ยงรวมไปถึงการเป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายทำไปโดยไม่มีบริการด้านสาธารณะอย่างพอเพียงนับว่าเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาในเขตนี้ ~uประการสุดท้าย~u พบว่า ผู้ที่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการในสถาบันการศึกษาของรัฐและเอกชน เช่นมหาวิทยาลัยภาครัฐ วิทยาลัยอาชีวะหรือมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในประเทศ รวมทั้งหนุ่มสาวกะเหรี่ยงที่ได้รับการศึกษาอย่างไม่เป็นทางการ เช่น การเรียนภาษา ทั้งภาษาอังกฤษ พม่า จากการฝึกทักษะหรือทำงานร่วมกับชาวต่างประเทศทำให้ได้ความรู้ในด้านภาษาด้วย เป็นเหตุผลสำคัญที่คนเหล่านี้สามารถเข้าทำงานในหน่วยงานพัฒนาเอกชน (NGOs) รวมทั้งในด้านการท่องเที่ยว และในโครงการร่วมมือระหว่างประเทศในระดับภูมิภาค งานในลักษณะดังกล่าวให้รายได้เพียงพอต่อการยังชีพของเด็กหนุ่มสาวชาวกะเหรี่ยงและครอบครัว ที่ส่งผลต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในชุมชนโดยรวม จากการศึกษานี้จึงอาจสรุปได้ว่า โอกาสทางการศึกษาทั้งที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการของเด็กหนุ่มสาวชาวกะเหรี่ยงเป็นหนทางในการเข้าถึงโอกาสในการทำงานที่สุดท้ายนำไปสู่การพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนชาวไทย-กะเหรี่ยงบริเวณชายแดนโดยทั่วไป