วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาอุดมทรรศน์เกี่ยวกับ "เขมร" ในปริจเฉทหนังสือพิมพ์ไทยกรณีเหตุจลาจลเผาสถานทูตไทยในกัมพูชา พ.ศ. 2546 ว่ามีการเสนอภาพของ "เขมร" อย่างไรมีอุดมทรรศน์อะไรบ้างอยู่เบื้องหลัง และใช้กลวิธีทางภาษาใดเพื่อสื่ออุดมทรรศน์นั้น โดยเลือกศึกษาจากหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย 5 ชื่อฉบับ ได้แก่ ไทยรัฐ เดลินิวส์ คมชัดลึกข่าวสด และ มติชน ตั้งแต่ 28 มกราคม - 3 กุมภาพันธ์ 2546 ผลการวิจัยพบว่าพบกลวิธีทางภาษาที่สื่ออุดมทรรศน์ที่สำคัญ 9 กลวิธี ได้แก่การใช้ถ้อยคำ สมญานาม โครงสร้างทางวาทศิลป์ การใช้ข้อสมมติเบื้องต้นเป็นเครื่องมือการใช้รูปประโยคกรรม การอ้างคำกล่าวของบุคคลอื่น การใช้กลวิธีการเล่าเรื่อง การใช้เครื่องหมายวรรคตอน และการตัดและเน้นข้อความ กลวิธีเหล่านี้ต่างเสนอภาพของ "เขมร"ที่สอดคล้องกัน ได้แก่ เขมรป่าเถื่อน เขมรต้องพึ่งไทย เขมรไว้ใจไม่ได้ เขมรด้อยปัญญาและเขมรเป็นศัตรูของชาติ ภาพของ "เขมร"ที่ปรากฏในปริจเฉทหนังสือพิมพ์รายวันไทยในช่วงเวลาดังกล่าวสะท้อนความคิดความเชื่อเกี่ยวกับความเป็นชาติ ซึ่งนำไปสู่การมองว่ามี "ชาติเรา" และ"ชาติเขา" และ "ชาติเรา" เหนือ้กว่า "ชาติเขา" และอุดมทรรศน์ว่าด้วยสำนึกร่วมแห่งความเป็นชาติของคนไทย