วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้คือ ประเมินทัศนะของไควน์เรื่องการไม่สามารถกำหนดได้ของการแปล ซึ่งเป็นข้อเสนอที่ว่า ในบริบทของการแปลขั้นรากฐาน ถ้าคู่มือการแปลสองแบบสามารถใช้ได้กับข้อเท็จจริงเชิงภววิสัยอย่างเท่าเทียมกัน แต่การแปลของคู่มือทั้งสองแบบขัดแย้งซึ่งกันและกัน ทำให้ความเหมือนกันของความหมายจึงมิได้เป็นเรื่องของข้อเท็จจริงที่เป็นภววิสัย นั่นคือความหมายไม่ได้มีลักษณะแบบภววิสัย จากความสัมพันธ์แบบแปรผันตรงระหว่างการแปลและความหมาย เมื่อการแปลไม่สามารถกำหนดได้อย่างแน่นอนตายตัวแล้ว นั่นย่อมแสดงว่าความหมายก็ไม่สามารถกำหนดให้แน่นอนตายตัวได้ซึ่งอาจเรียกข้อเสนอนี้ของไควน์ได้ว่า การไม่สามารถกำหนดได้ของความหมาย และจากความหมายลักษณะดังกล่าวนี้ ทำให้ความหมายไม่ได้อยู่ในฐานะที่เป็นสิ่งนามธรรมที่มีอยู่ต่างหากอีกต่อไปความหมายในทัศนะของไควน์นั้นมีลักษณะแบบสหอัตวิสัย เพราะเขาเห็นว่าความหมายเป็นสิ่งที่สมาชิกในสังคมหรือชุมชนภาษาเป็นผู้ร่วมกำหนดหรือสร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์ในการสื่อสารบางอย่าง หลังจากไควน์ได้เสนอทัศนะเรื่องการไม่สามารถกำหนดได้ของการแปลขึ้นมา ได้เกิดข้อถกเถียงตามมาอย่างมากมาย ข้อถกเถียงที่สำคัญเหล่านั้นประกอบด้วย ข้อถกเถียงเรื่องความแตกต่างระหว่างการแปลขั้นรากฐานกับการแปลจริง ข้อถกเถียงเรื่องการอ้างเหตุผลสนับสนุนจากการยืนยันจากข้างบนและข้างล่าง และข้อถกเถียงเรื่องพฤติกรรมนิยมทางภาษา การที่ข้อเสนอดังกล่าวนี้ของไควน์ได้รับการถกเถียงและวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก ก็เพราะข้อเสนอของไควน์ดังกล่าวมีผลกระทบต่อทฤษฎีความหมายหรือมโนทัศน์สำคัญๆ ในปรัชญาภาษา จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จักต้องประเมินทัศนะของไควน์เรื่องการไม่สามารถกำหนดได้ของการแปลว่ายอมรับได้หรือไม่ ผลจากการประเมิน ผู้เขียนเห็นว่าข้อถกเถียงเกี่ยวกับการไม่สามารถกำหนดได้ของการแปลทั้งสามข้อนั้นไม่สามารถหักล้างข้อเสนอของไควน์ลงได้ ดังนั้นทัศนะของไควน์เรื่องการไม่สามารถกำหนดได้ของการแปลจึงสามารถยอมรับได้