งานวิจัยนี้ทำการศึกษาประสิทธิภาพของถ่านกระดูกกระตุ้นโดยซิงก์คลอไรด์เพื่อการกำจัดโลหะหนัก 2 ชนิดจากน้ำเสียสังเคราะห์ ได้แก่ ตะกั่ว และแคดเมียม โดยศึกษาลักษณะพื้นผิวและโครงสร้างของถ่านกระดูก ซึ่งถูกกระตุ้นโดยซิงก์คลอไรด์ต่อกระดูกบดที่อัตราส่วนเท่ากับ 1:1, 1.5:1 และ 2:1 เพื่อศึกษาสัดส่วนที่ดีที่สุด และจะถูกเลือกเป็นตัวแทนในการศึกษาประสิทธิภาพการกำจัดแบบแบตช์ต่อไป จากผลการวิเคราะห์พบว่าถ่านกระดูกซึ่งถูกกระตุ้นด้วยสัดส่วน 1:1 ให้ค่าพื้นที่ผิว ปริมาตรจำเพาะของโพรง และปริมาณผลึกอะพาไตต์ มากที่สุด โดยชนิดของผลึกส่วนใหญ่ที่พบภายหลังการกระตุ้นมีดังนี้Ca(,10)(PO(,4))(,6)(CI)(,2), CaZn(,2)(PO(,4))(,2).2H(,2)O และ Ca(,10X)Zn(,X)(PO(,4))(,6)(OH)(,2)และชนิดผลึกส่วนใหญ่ที่พบภายหลังการกำจัดตะกั่วคือ Pb(,10)(PO(,4))(,6)(CI)(,2)สำหรับภายหลังกำจัดแคดเมียมพบว่าชนิดผลึกไม่มีการเปลี่ยนแปลง จึงสรุปได้ว่ากลไกการกำจัดตะกั่วในน้ำเสียสังเคราะห์ คือ การละลายและการตกตะกอน และกลไกการกำจัดแคดเมียม คือการดูดติดผิว จากการศึกษาแบบแบตช์ พบว่าถ่านกระดูกสามารถกำจัดตะกั่วได้ดีกว่าแคดเมียมมากสำหรับการทดสอบกับน้ำเสียสังเคราะห์ตะกั่ว 50 มก./ล. และน้ำเสียสังเคราะห์แคดเมียม10 มก./ล. พบว่าพีเอชที่เหมาะสมคือ 4 และ 7 ตามลำดับ ซึ่งจากผลการทดลองสามารถสรุปได้ว่าความสามารถในการกำจัดตะกั่วโดยกลไกการละลาย และการตกตะกอน ของถ่านกระดูก มากที่สุดถึง1,002 มก.ตะกั่ว/ก. ถ่านกระดูก หรือ ร้อยละ 68.38 และความสามารถในการกำจัดแคดเมียมโดยกลไกการดูดติดผิวของถ่านกระดูก มากที่สุดถึง 22.06 มก.แคดเมียม/ก. ถ่านกระดูกหรือร้อยละ 24.70