โครงการความร่วมมือสี่เหลี่ยมเศรษฐกิจเป็นความร่วมมือ ทางด้านเศรษฐกิจของสี่ประเทศคือ ไทย จีน (มณฑลยูนนาน) พม่า และลาว ภายใต้เป้าหมายร่วมกันพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพัฒนาเส้นทางการคมนาคม ทางบก ทางน้ำ และทางอากาศ เพื่อพัฒนาด้านการค้า การท่องเที่ยวและการลงทุน การดำเนินการภายใต้ความร่วมมือพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน ภายใต้กรอบงานสี่เหลี่ยมเศรษฐกิจนั้น ผลงานหนึ่งที่เป็นรูปธรรมจากแผนงานนั้นคือ การก่อสร้างถนนสาย ท่าขี้เหล็ก-เชียงตุง-เมืองลา ถนนดังกล่าวได้รับการสร้างอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่ปลายปี 2546 และได้ถูกเปิดใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 1 กรกฎาคม 2547 โดยนายพินิจ จารุสมบัติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ร่วมกับอธิบดีกรมส่งเสริมการส่งออก แคว้นสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน(หยุนหนัน) ของจีน ถนนสายท่าขี้เหล็ก-เชียงตุง-เมืองลานี้ ถูกคาดหวังให้ เป็นเครื่องมือสำคัญในการกระตุ้นการค้าและการท่องเที่ยว โดยอย่างยิ่งระหว่าง ไทยกับจีน แต่ผลปรากฏว่า การใช้ถนนเพื่อการขนส่งระหว่างประเทศไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่อย่างไร และไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควรนับตั้งแต่เปิดใช้ถนนอย่างเป็นทางการ ในประเด็นดังกล่าวนั้นถือได้ว่า ถนนสายนี้ยังไม่ได้ถูกใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพตามที่สามารถรองรับ เพราะฉะนั้นวิทยานิพนธ์เล่มนี้ จึงได้ศึกษาและวิเคราะห์ถึงสาเหตุและปัจจัยที่ทำให้ถนนไม่ได้ถูกใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพ โดยแยกการศึกษาไว้เป็น 3 ส่วนคือศึกษาการใช้ถนนเพื่อการค้า, ศึกษาการใช้ถนนเพื่อการท่องเที่ยว และศึกษาการใช้ถนนของชาวบ้านในท้องถิ่นที่ถนนดังกล่าวตัดผ่านดังกล่าว การศึกษาทั้งสามส่วนเป็นการศึกษาที่จะชี้ให้เห็นถึงลักษณะปัญหาการใช้ถนนที่เกิดขึ้นจริง และปัจจัยที่ทำให้ถนนไม่ได้รับความนิยม นอกจากนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ยังได้พิจารณาถึงประเด็นปัญหาการเมืองภายในพม่าเขตรัฐฉาน (ที่ถนนตัดผ่าน) เป็นกรอบในการวิเคราะห์ เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวนั้นยังไม่มีเสถียรภาพอย่างแท้จริงในปัจจุบัน อีกทั้งยังมีปัญหาการแผ่ขยายอำนาจการต่อรองของกลุ่มอิทธิพลที่มีมากขึ้นในเขตพื้นที่ บริเวณจุดเชื่อมต่อ ไทย จีน พม่า และลาวและยากที่จะควบคุมได้ ซึ่งนับว่าเป็นปัญหาสำคัญสำหรับพม่า ที่ต้องดูแล ประเด็นความซับซ้อน เกี่ยวกับ การเมืองภายในรัฐฉาน และ ความอ่อนไหวของพม่าต่อพื้นที่ดังกล่าวนี้ นับได้ว่าเป็นอุปสรรคสำคัญอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้พม่าไม่สามารถให้ร่วมมือในสี่เหลี่ยมเศรษฐกิจได้อย่างเต็มที่ เพราะฉะนั้นในการศึกษาในครั้งนี้จึงได้ยึดข้อจำกัดของพม่าเป็นหลักในการพิจารณา ให้เกิดความเข้าใจพม่าเพื่อเป็นข้อมูลประกอบในการกำหนดนโยบายที่เหมาะสมสำหรับพม่า ซึ่งจะก่อให้เกิดการร่วมมือที่สามารถใช้ได้จริงในภาคปฏิบัติในอนาคต