วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการปรับปรุงระบบคุณภาพอย่างต่อเนื่องทั่วทั้งองค์กร พร้อมทั้งเกิดการพัฒนาดัชนีสมรรถนะหลักขององค์กร เพื่อให้เกิดการนำดัชนีวัดสมรรถนะหลักไปใช้ในการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง โดยนำมาศึกษากับอุตสาหกรรมแปรรูปและประกอบชิ้นส่วนจากโลหะ ในการพัฒนาดัชนีวัดสมรรถนะหลักนั้นได้อ้างอิงจากข้อกำหนด ISO 9001:2000 ตั้งแต่ข้อ 4 ถึง 8 จากนั้นมาทำการคัดเลือกดัชนีวัดต่างๆ จากดัชนีทั้งหมด 69 ข้อให้เหลือเพียงดัชนีที่มีความสำคัญเพียง 26 ข้อ โดยผ่านการกลั่นกรองจากหลักการ 4 มุมมองของ BalancedScorecard และผลการประเมินตัวชี้วัดจากคณะกรรมการในที่ประชุม จนเหลือตัวชี้วัดที่สำคัญที่สุดทั้งหมด 11 ข้อ และได้ทำการคัดเลือกตัวชี้วัดที่ควรจะปรับปรุงมากที่สุด คืออัตราส่วนการใช้ได้ของเครื่องจักร จากนั้นมาทำการปรับปรุงระบบและกระบวนการในหน่วยงานซ่อมบำรุง แล้วทำการประเมินผลย้อนกลับพร้อมทั้งเปรียบเทียบผลก่อนและหลังการปรับปรุงคือ 1. อัตราเครื่องจักรเสีย ก่อนการปรับปรุงอยู่ช่วงประมาณ 8% ต่อเดือนจากจำนวนเครื่องจักรทั้งหมดที่อยู่ในแผนก และหลังการปรับปรุง อัตราเครื่องจักรเสีย จะอยู่ช่วงประมาณ 6.5% ต่อเดือน จากจำนวนเครื่องจักรทั้งหมดที่อยู่ในแผนก 2. ต้นทุนของงานซ่อมบำรุง ก่อนการปรับปรุงมีสัดส่วนโดยประมาณ 4-5% จากต้นทุนการผลิตทั้งหมด และหลังการปรับปรุง ต้นทุนของงานซ่อมบำรุง จะมีสัดส่วนโดยประมาณ 2.2%จากต้นทุนการผลิตทั้งหมด การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง โดยใช้ KPI นั้น ควรมีการทบทวนและติดตามทุกๆ ปีตามวิธีการของกระบวนการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องที่ได้เสนอไว้ใน QP-CI-01