~bความเป็นมา~b - ซีโรโตนิน (5-HT) เป็นสารสื่อประสาทที่สำคัญในวิถีความเจ็บปวดสารสื่อประสาทชนิดนี้ทำหน้าที่ปรับเปลี่ยนความรับรู้สึกเจ็บปวดผ่านทางตัวรับที่หลากหลายตัวรับซีโรโตนินชนิด 2 เอ ยังมีบทบาทที่ขัดแย้งกันอยู่ บทบาทของตัวรับชนิดนี้ในพฤติกรรมความเจ็บปวดและกระบวนการทำงานของสมองใหญ่ยังไม่เป็นที่แน่ชัด ~bวัตถุประสงค์~b - การทดลองแรก ใช้หนูพันธุ์วิสตาร์เพศผู้ (หนัก 200-300 กรัม)แบ่งเป็นกลุ่มที่ทำให้เกิดการอักเสบและกลุ่มควบคุม (กลุ่มละ 25 ตัว) การเหนี่ยวนำให้เกิดการอักเสบทำโดยการใช้ complete Freund's Adjuvant (CFA) 0.05 มิลลิลิตรฉีดเข้าที่ฝ่าเท้าขวาและให้น้ำเกลือในกลุ่มควบคุม หลังจากฉีดยาแล้วแบ่งหนูเป็น 5 กลุ่มย่อย(กลุ่มละ 5 ตัว) ทำการสังเกตพฤติกรรมความเจ็บปวดของหนูเมื่อเวลาผ่านไป 0 ชั่วโมง,1, 3, 5 และ 7 วัน โดยทำการบันทึกวิดีโอเป็นเวลา 30 นาที หลังจากนั้นนำหนูมาทำการทดสอบความเจ็บปวดโดยใช้ความร้อนเหนี่ยวนำ จากนั้นทำการเก็บสมองมาศึกษาอิมมูโนฮิลโตเคมของโปรตีน Fos หนูกลุ่ม 3 วันถูกเลือกมาศึกษาผลของคีตานเซอรีน ซึ่งเป็นแอนตาโกนิสต่อตัวรับซีโรโตนินชนิด 2 เอ โดยให้ 0.3 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมเข้าทางช่องท้องก่อนที่จะทำการบันทึกวิดีโอ 1 ชั่วโมง เพื่อศึกษาพฤติกรรมของหนู หลังจากให้คีตานเซอรีนครั้งแรก 4 ชั่วโมงทำการให้คีตานเซอรีนอีกครั้ง เพื่อศึกษาการทดสอบความเจ็บปวดโดยใช้ความร้อนเหนี่ยวนำ แล้วทำการเก็บสมองหนูเพื่อนำมาศึกษาการแสดงออกของโปรตีน Fosการทดลองที่ 2 ใช้หนูพันธุ์วิสตาร์เพศผู้แบ่งเป็นกลุ่มพร่องซีโรโตนิน และกลุ่มควบคุม(กลุ่มละ 25 ตัว) การเหนี่ยวนำให้เกิดภาวะพร่องซีโรโตนินโดยการฉีด para-chlorophenylalanine(PCPA) 100 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม เข้าทางช่องท้อง หลังจากนั้น 3 วันนำมาฉีดน้ำเกลือเข้าที่ฝ่าเท้าขวา จากนั้นนำมาแบ่งเป็น 5 กลุ่มย่อย แล้วทำการศึกษาโดยใช้กระบวนการวัดเช่นเดียวกับในการทดลองแรก บทบาทของตัวรับซีโรโตนินชนิด 2เอ ทำเช่นเดียวกับในการทดลองแรก ~bผลการทดลอง~b - ในการทดลองแรก หนูแสดงพฤติกรรมความเจ็บปวด เช่น การลงน้ำหนักที่ไม่เท่ากันของเท้าทั้ง 2 ข้าง การยกเท้าการเลียแผลในด้านที่ทำให้เกิดการอักเสบในหนูที่ได้CFA ตลอดเวลา 5 ช่วงที่ทำการสังเกต (575.7(+,ฑ)273.0, 685.3(+,ฑ)138.1, 136.3(+,ฑ)81.6,23.3(+,ฑ)302, 18.5(+,ฑ)37.0 วินาทีในช่วงเวลา 30 นาที ตามลำดับ) ในขณะที่หนูกลุ่มควบคุมไม่แสดงพฤติกรรมเหล่านี้เลย หนูทดลองมีระยะเวลาชักขาออกจากการเหนี่ยวนำด้วยความร้อนเร็วขึ้นในขาข้างที่อักเสบ (4.5(+,ฑ)0.7, 6.3(+,ฑ)1.8, 5.3(+,ฑ)1.3, 5.9(+,ฑ)1.5,8.9(+,ฑ)1.8 วินาที ตามลำดับ (p<0.05) และยังพบว่ามีการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของการแสดงออกของโปรตีน Fos ในวันที่ 3 ในเปลือกสมองส่วนรับรู้สึกทั้งด้านตรงข้ามกับที่อักเสบ และด้านที่อักเสบ (22(+,ฑ)6, 24(+,ฑ)12 เซลล์ต่อพื้นที่ ตามลำดับ p<0.05)พฤติกรรมความเจ็บปวดลดลงอย่างมากเมื่อให้คีตานเซอรีน (5.6(+,ฑ)12.52 วินาที, p<0.05)และให้ผลในการเอนตาโกไนซ์การอักเสบที่เกิดขึ้นจาก CFA (14.3(+,ฑ)2.2 วินาที, p<0.05)ในการทดสอบความเจ็บปวดโดยใช้ความร้อนเหนี่ยวนำ และยังลดการแสดงออกของ Fos ในเปลือกสมองส่วนรับรู้สึกด้านตรงข้ามที่อักเสบได้ (7(+,ฑ)2 เซลล์ต่อพื้นที่) ในขณะที่พบแนวโน้มการลดลงในด้านเดียวกับที่อักเสบ (7(+,ฑ)3 เซลล์ต่อพื้นที่) การทดลองที่ 2 พบว่าการให้ PCPAขนาด 100 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม ไม่มีผลต่อพฤติกรรมของหนู) อย่างไรก็ตามพบว่ามีการลดลงของเวลาในการชักขาออกในด้านที่ฉีดน้ำเกลือเฉพาะในวนที่ 1 (7.9(+,ฑ)1.2 วินาที) และ 7 (6.8+1(+,ฑ)8 วินาที) และ 7 (6.8+1(+,ฑ) 8 วินาที) หลังจากฉีดน้ำเกลือนอกจากนี้ ไม่พบการเปลี่ยนแปลงจำนวน Fos โปรตีน ตลอดระยะเวลาทดลอง การให้คีตานเซอรีนมีผลทำให้เพิ่มพฤติกรรมการพักผ่อนและนอนหลับมากขึ้นในหนูกลุ่มที่พร่องซีโรโตนินแต่ไม่มีผลต่อระยะเวลาการซักขาออกเมื่อเหนี่ยวนำความเจ็บปวดด้วยความร้อนและการแสดงออกของจำนวน Fos โปรตีน ~bสรุป~b - การค้นพบเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า ตัวรับซีโรโตนินชนิด 2เอ มีบทบาทในการเหนี่ยวนำให้เกิดความเจ็บปวด ในภาวะที่มีการอักเสบเรื้อรัง และพบว่าในภาวะปกติตัวรับชนิดนี้มีบทบาทที่สำคัญในการปรับเปลี่ยนความรับรู้สึกเจ็บปวดที่เกิดจากการเหนี่ยวนำด้วยความร้อน