งานวิจัยนี้ เป็นการดัดแปรผิวผ้าพอลิเอสเทอร์ ไนลอน ไหม และ ฝ้าย ด้วยพลาสมาออกซิเจนและไนโตรเจนที่กำเนิดจากเครื่องทีตาพินซ์ โดยใช้จำนวนครั้งของการยิงพลาสมาเท่ากับ 20 และ 40 ครั้ง ภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราดแสดงให้เห็นถึงความขรุขระของผิวผ้า ซึ่งเป็นผลจากการเฉือนของพลาสมา ผลจากการวัดเวลาที่ทำให้เปียกบ่งชี้ถึงสมบัติความชอบน้ำที่เพิ่มขึ้นของผิวผ้าเมื่อจำนวนครั้งของการยิงพลาสมาเพิ่มขึ้นอันเนื่องมาจากการเกิดหมู่ฟังก์ชันที่ชอบน้ำบริเวณผิวผ้า ซึ่งสามารถยืนยันได้จากเอทีอาร์ฟูเรียร์ทรานสฟอร์มอินผราเรดสเปกโทรสโกปี อย่างไรก็ตาม การดัดแปรผิวผ้าด้วยพลาสมานี้ไม่เปลี่ยนแปลงคุณลักษณะการเผาไหม้ของผ้า เมื่อนำผ้าไปย้อมสีด้วยสีย้อมที่เลือกใช้พบว่าการดัดแปรผิวผ้าไหมและฝ้ายซึ่งเป็นผ้าที่มีความชอบน้ำสูงอยู่แล้วด้วยพลาสมาออกซิเจนและไนโตรเจน ไม่ส่งผลต่อสมบัติการย้อมสีและความคงทนของสีต่อการซักของผ้าดังกล่าวอย่างไรก็ตามชนิดแก๊สและจำนวนครั้งของการยิงพลาสมา ส่งผลอย่างมากต่อสมบัติทั้งสองนี้ของผ้าพอลิเอสเทอร์และไนลอน 6 โดยภาวะที่เหมาะสมต่อการดัดแปรผิวผ้าพอลิเอสเทอร์และไนลอน 6 ได้แก่ การดัดแปรด้วยไนโตรเจนพลาสมาที่จำนวนครั้งของการยิงพลาสมาเท่ากับ 20และ 40 ครั้ง ตามลำดับ