การทดสอบความสามารถของการใช้วัชพืชที่พบในประเทศไทย เป็นการศึกษาการใช้เทคโนโลยีในการฟื้นฟูสภาพพื้นที่ที่ปนเปื้อนโครเมียมในดินและน้ำ การศึกษาเริ่มด้วยการสำรวจบริเวณพื้นที่โรงงานฟอกหนัง เพื่อคัดเลือกวัชพืชที่มีความสามารถบนพื้นฐานการสะสมโครเมียมสูงสุด วัชพืชที่คัดเลือกได้แก่ หญ้าแพรก ต้นขลู่ ต้นก้างปลา หญ้าข้าวนก หญ้าแฝกและต้นผักขม โดยนำวัชพืชดังกล่าวปลูกใส่กระถางไว้ในเรือนเพาะชำ และใส่เฮกซะวาเลนท์โครเมียมที่ระดับความเข้มข้น 100 มก.เฮกซะวาเลนท์โครเมียม/กก.ดินพบว่า วัชพืชมีการสะสมโครเมียมเท่ากับ 152.1, 151.8, 101, 77, 69 และ 0 มก./กก. ตามลำดับ ภายหลังจากใส่เฮกซะวาเลนท์โครเมียม 30 วัน พบว่า ต้นขลู่มีการสะสมเฮกซะวาเลนท์โครเมียมที่รากต้น และใบ เท่ากับ 29, 35 และ 73 มก./กก. ในขณะที่หญ้าแพรกมีการสะสมเฮกซะวาเลนท์โครเมียมที่ราก ต้น และใบ เท่ากับ 38, 18 และ 0 มก./กก. ของน้ำหนักพืชแห้ง ตามลำดับหลังจากนั้นได้นำวัชพืชดังกล่าวในรูปของมวลชีวภาพมาทำการศึกษาบนแบตซ์ไอโซเทอมและการศึกษาบนคอลัมน์ โดยใช้น้ำเสียสังเคราะห์ที่มีความเข้มข้นของเฮกซะวาเลนท์โครเมียมเท่ากับ 50 มก./ล. พบว่า ใบของต้นก้างปลา ต้นขลู่ และหญ้าแพรกมีความสามารถในการดูดซับเฮกซะวาเลนท์โครเมียมสูงสุดเท่ากับ 53, 45 และ 37 มก./ก. มวลชีวภาพ ที่พีเอช 2 ณ เวลาสมดุลที่ 24 ชม. นอกจากนี้ยังพบว่า ใบของมวลชีวภาพของวัชพืชทุกชนิดมีความสามารถในการดูดซับโครเมียมดีที่สุด โดยเฉพาะใบของต้นขลู่มีความสามารถในการดูดซับเฮกซะวาเลนท์โครเมียมสูงสุดเท่ากับ 51.3 มก./ก.มวลชีวภาพที่พีเอช 2 ณ เวลาสมดุลที่ 102 ชม. อัตราการไหล1.3 มล./นาที อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบความสามารถในการกำจัดเฮกซะวาเลนท์โครเมียมจากวัชพืชในดินและมวลชีวภาพในน้ำพบว่า ใบของต้นขลู่มีความสามารถในการสะสมและดูดซับได้ดีกว่าส่วนของรากและต้นของวัชพืชและมวลชีวภาพชนิดอื่นๆ ดังนั้น ผลการวิจัยครั้งนี้สามารถสรุปได้ว่า ใบของต้นขลู่มีศักยภาพและคุณสมบัติในการสะสมและการดูดซับเฮกซะวาเลนท์โครเมียมได้ดีที่สุดทั้งในดินและน้ำ