งานวิจัยนี้จัดทำขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการใช้ประโยชน์เถ้าลอยจากเตาเผาขยะมูลฝอยชุมชน จังหวัดภูเก็ต โดยนำมาทดแทนส่วนผสมของมวลรวมละเอียดเพียงบางส่วนในก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ โดยมีการทดสอบลักษณะทางกายภาพ และทางเคมีของเถ้าลอยอันได้แก่ลักษณะการกระจายตัวของอนุภาค องค์ประกอบทางเคมี แร่องค์ประกอบ ปริมาณโลหะหนัก รวมถึงลักษณะน้ำชะ จากนั้นเถ้าลอยจะถูกนำมาสู่การบำบัดขั้นต้นโดยการล้างด้วยน้ำเพื่อกำจัดคลอไรด์จากนั้นนำมาปรับเสถียรด้วยการทำให้แข็งด้วยปูนซีเมนต์ที่อัตราส่วนต่างๆ แล้วจึงบดให้ขนาดเล็กลงกลายเป็นมวลรวมละเอียดเทียมที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ลักษณะของมวลรวมละเอียดเทียมได้รับการทดสอบเพื่อเปรียบเทียบกับมวลรวมละเอียดธรรมชาติเทียมเพียงบางส่วนที่อัตราส่วนผสมต่างๆ จะถูกทดสอบที่ระยะเวลาการบ่มต่างๆ ท้ายที่สุดลักษณะน้ำชะจากก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่มีมวลรวมละเอียดเทียมผสมอยู่ ถูกทดสอบเพื่อศึกษาความปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อมและสุขอนามัยของประชาชน การทดสอบลักษณะของเถ้าลอยพบว่า อนุภาคของเถ้าลอยมีขนาดเล็ก โดยเถ้าลอยที่พรมน้ำแล้วอนุภาคจะมีขนาดใหญ่กว่าเถ้าลอยแห้ง ปริมาณโลหะหนักในเถ้าลอยที่มีอยู่มีค่าไม่มากนัก เมื่อเปรียบเทียบกับองค์ประกอบอื่นๆ แต่มีความเป็นไปได้ที่จะถูกชะออกมากับน้ำชะเกินกว่าเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด จึงจัดเถ้าลอยเป็นของเสียอันตราย จากการบำบัดเถ้าลอยขั้นต้นพบว่า น้ำล้างเถ้าลอยมีปริมาณคลอไรด์และโลหะหนักปนออกมาในเกณฑ์ที่สูง ซึ่งสอดคล้องกับการทดสอบองค์ประกอบทางเคมี และแร่ของเถ้าลอย ผลการทดสอบมวลรวมละเอียดเทียมเทียบกับมวลรวมละเอียดธรรมชาติพบว่า เถ้าลอยที่ผ่านกระบวนการบำบัดขั้นต้นและการปรับเสถียร หรือที่เรียกว่ามวลรวมละเอียดเทียม มีศักยภาพในการใช้เป็นส่วนผสมหนึ่งในซีเมนต์มอร์ตาร์ โดยเมื่อทดสอบกำลังรับแรงอัดของก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่อายุ 28 วันพบว่ากำลังรับแรงอัดของก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่ผสมมวลรวมละเอียดธรรมชาติแล้วทดแทนด้วยมวลรวมละเอียดเทียมที่ผลิตมาจากเถ้าลอยพรมน้ำแล้ว ที่อัตราร้อยละ 20 มีค่าสูงที่สุดเมื่อเทียบกับก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ควบคุม และยังพบอีกว่า ค่ากำลังรับแรงอัดของกลุ่มก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่ผสมมวลรวมละเอียดธรรมชาติแล้วทดแทนด้วยมวลรวมละเอียดเทียมที่ผลิตมาจากเถ้าลอยพรมน้ำแล้ว ที่อัตราร้อยละ 10 เป็นกลุ่มที่มีค่าที่สูงเช่นกัน ก้อนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่ผสมด้วยมวลรวมละเอียดเทียมที่อายุ 28 วัน ถูกนำมาทดสอบหาปริมาณโลหะหนัก ผลการทดสอบพบว่า ปริมาณโลหะที่ถูกชะออกมากับน้ำชะ อยู่ในเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดตามค่าที่กำหนดไว้ในประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2540)