งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อทำการพัฒนาต้นแบบเครื่องบดย่อยหลอดฟลูออเรสเซนต์พร้อมด้วยการควบคุมการแพร่กระจายของสารปรอท หลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ใช้แล้วจัดเป็นของเสียอันตรายชนิดหนึ่ง เนื่องจากหลอดเหล่านี้มีสารปรอทตกค้างอยู่ สารปรอทในหลอดฟลูออเรสเซนต์สามารถแพร่กระจายออกสู่สิ่งแวดล้อมในรูปของไอ และ/หรือถูกชะออกมาจากกากหลอด เมื่อหลอดฟลูออเรสเซนต์แตกหรือถูกบดย่อย การควบคุมการแพร่กระจายของสารปรอททำโดยฉีดพรมโซเดียมซัลไฟด์ลงบนหลอดที่ได้ทำการบดย่อย จากนั้นทำการปรับเสถียรกากหลอดให้เป็นก้อนแข็งด้วยซีเมนต์สำหรับเครื่องต้นแบบที่ถูกพัฒนาขึ้นประกอบด้วยถังขนาด 230 ลิตร และชุดบดย่อยที่มีใบมีดและช่องสำหรับใส่หลอดติดตั้งอยู่ด้านบนของถัง เครื่องบดย่อยดังกล่าวนี้สามารถรองรับหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ใช้แล้วได้ทั้งสิ้น 1,300-1,400 หลอด ด้วยอัตราการบดย่อย 4-6 หลอดต่อนาทีการทดลองเริ่มต้นโดยทำการบดย่อยหลอดฟลูออเรสเซนต์ในเครื่องบดย่อยและหาปริมาณสารปรอทที่อยู่ในรูปของไอและในกากหลอดที่ยังไม่ได้ทำการฉีดพรมด้วยโซเดียมซัลไฟด์ การบดย่อยทำให้ปริมาตรของหลอดแต่ละหลอดลดลงร้อยละ 80 โดยประมาณ ความเข้มข้นของไอปรอทจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ภายหลังการบดย่อยอยู่ในช่วง 1.26 ถึง 8.22 มิลลิกรัมต่อลูกบาศก์เมตรสำหรับความเข้มข้นของปรอทในกากหลอดมีค่าเฉลี่ยประมาณ 26 ไมโครกรัมต่อกรัมของกากหลอดและจากการคำนวณค่าเฉลี่ยของปริมาณปรอทต่อหนึ่งหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 1 นิ้ว มีค่าเท่ากับ 5.1 มิลลิกรัม ส่วนความเข้มข้นของปรอทที่ถูกชะออกจากกากหลอดมีค่าอยู่ระหว่าง 18-78 ไมโครกรัมต่อลิตร สำหรับการทดลองเพื่อควบคุมการแพร่กระจายของไอปรอทโดยการฉีดพรมโซเดียมซัลไฟด์ ผลปรากฏว่าสามารถลดไอปรอทได้ร้อยละ 77.4-97.3 ส่วนผลการทดลองการชะปรอทออกจากกากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ทำให้เป็นก้อนแข็ง บ่งชี้ได้ว่าก้อนแข็งกากหลอดฟลูออเรสเซนต์ ในทุกอัตราส่วนผสมระหว่างซิเมนต์และของเสีย (0.5, 0.75,และ 1.00) ผ่านเกณฑ์การทดสอบว่าของเสียได้ผ่านการปรับเสถียรอย่างสมบูรณ์แล้ว