จากผลของการศึกษาการเคลือบผิวอนุภาคลูกแก้วด้วยสารเคลือบ Hydroxypropyl Methylcellulose (HPMC) ภายในเครื่องเคลือบผิวแบบฟลูอิดไดซ์เบดขนาด 16 ลิตร ที่เสริมด้วยการป้อนไฟฟ้าสถิตที่หัวฉีด โดยการปรับเปลี่ยนตัวแปรกระบวนการ ซึ่งได้แก่ ความเร็วอากาศที่ใช้ในการฟลูอิดไดซ์(2.2 ถึง 4.3 ม/ว) อัตราการป้อนสารเคลือบแก่หัวฉีด (10 ถึง 20 มล. /นาที) ขนาดของอนุภาคแกน(590 และ 1,033 ไมโครเมตร) และศักย์ไฟฟ้าที่ป้อนแก่หัวฉีด (0 ถึง (-4) กิโลโวลต์) พบว่าตัวแปรดังกล่าวมีผลต่อค่าประสิทธิภาพในการเคลือบผิว ความหนาของชั้นฟิล์มเคลือบที่วิเคราะห์โดยใช้โปรแกรมวิเคราะห์ภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์ และความหนาแน่นปรากฎขณะอัดที่วิเคราะห์โดยใช้เครื่องทดสอบสมบัติวัสดุผง โดยการเพิ่มค่าความเร็วอากาศที่ใช้ในการฟลูอิดไดซ์ จะทำให้ประสิทธิภาพในการเคลือบและความหนาของฟิล์มเคลือบมีค่าลดลง เนื่องจากความเร็วอากาศที่เพิ่มขึ้นจะทำให้ตัวทำละลายของสารเคลือบระเหยได้เร็วขึ้น ส่งผลให้กลายเป็นอนุภาคขนาดเล็กฟุ้งกระจายหนีไปก่อนที่จะสัมผัสกับอนุภาคแกน ในขณะที่เมื่อใช้อนุภาคแกนขนาดใหญ่ขึ้นจะทำให้ปรากฎการณ์ฟลูอิดไดเซชันเกิดได้ยากขึ้น การสัมผัสกันของหยดละอองกับอนุภาคแกนจึงเกิดได้น้อยลง ส่งผลให้ความหนาของชั้นฟิล์มเคลือบลดลง ในทางตรงกันข้าม การเพิ่มอัตราการป้อนสารเคลือบให้สูงขึ้นจะทำให้ความหนาของฟิล์มเคลือบและประสิทธิภาพในการเคลือบผิวเพิ่มขึ้น เนื่องจากขนาดของหยดสเปรย์ที่เกิดจะใหญ่ขึ้น และมีโอกาสสัมผัสกับอนุภาคแกนมากขึ้น สำหรับการเพิ่มศักย์ไฟฟ้าที่ป้อนให้กับหัวฉีดให้สูงขึ้น จะส่งผลให้เกิดแรงดึงดูดทางไฟฟ้าระหว่างหยดสเปรย์และอนุภาคแกนเพิ่มขึ้นดังนั้นจึงทำให้ได้ประสิทธิภาพในการเคลือบผิวสูงขึ้น