งานวิจัยนี้จัดทำขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพการชะโลหะหนักออกจากดินปนเปื้อนโลหะหนัก โดยใช้น้ำชะขยะแบบต่างๆ ในการศึกษานี้ได้จัดสร้างถังหมักขยะในสภาพไร้อากาศในระดับห้องปฏิบัติการ เพื่อศึกษาลักษณะของน้ำชะขยะในช่วงเวลาต่างๆของกระบวนการย่อยสลายโดยแบ่งเป็น 3 ช่วง ได้แก่ ช่วงการสร้างกรด ช่วงการสร้างแก๊สมีเทนและช่วงสุดท้ายของการฝังกลบ ในการศึกษานี้ได้เปรียบเทียบขยะ 2 ชนิด ได้แก่ ขยะผักและผลไม้และหญ้า น้ำชะขยะที่ได้จาก 3 ระยะของการย่อยสลายนำไปศึกษาความสามารถในการชะโลหะหนักออกมาจากดินปนเปื้อนโดยสกัดด้วยวิธีของ TCLP นอกจากนี้ยังเปรียบเทียบความสามารถในการชะโลหะนี้กับสารสกัดต่างๆ ได้แก่ HNO(,3) 0.04 M EDTA 1 M CaCl(,2) และ0.05 M Ca(NO(,3))(,2) ผลการทดลองที่ได้สามารถสรุปได้ว่าน้ำชะขยะที่ได้จากการหมักผักและผลไม้สามารถสกัดแคดเมียมจากดินตัวอย่างที่เก็บจากจุดที่ 2 ได้ 2.27 3.82 และ4.32 mg/kg และตัวอย่างดินที่เก็บจากจุดที่ 3 ได้ 2.39 4.28 และ 4.98 mg/kg สำหรับน้ำชะขยะจากช่วงเวลาต่างๆ ตามลำดับ อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาที่เกิดในถังหมักขยะผักและผลไม้ไม่สามารถเกิดปฏิกิริยาย่อยสลายได้สมบูรณ์ เนื่องจากมีปริมาณของสารอินทรีย์ที่ย่อยได้ในน้ำชะขยะที่สูงและไม่ได้ทำการเวียนน้ำชะขยะกลับมาใหม่ ทำให้ปฏิกิริยาการย่อยสลายเกิดขึ้นถึงระยะการสร้างมีเทนเท่านั้น ในทางตรงกันข้ามถังหมักหญ้าเกิดปฏิกิริยาสมบูรณ์และการย่อยสลายเกิดจนถึงระยะสุดท้ายของกระบวนการย่อยสลาย จากการทดลองความสามารถชะแคดเมียมของน้ำชะขยะจากหญ้าลดลงเมื่อเวลาเพิ่มขึ้น พบว่าความเข้มข้นของแคดเมียมที่สกัดออกมาโดยน้ำชะขยะจากช่วงสร้างกรด ช่วงการสร้างมีเทน และช่วงสุดท้ายของการฝังกลบจากดินตัวอย่างจุดที่ 2 เป็น 2.56 1.03 และ 1.35 mg/kg และสำหรับดินตัวอย่างจากจุดที่ 3 เป็น 3.011.44 และ 1.55 mg/kg จากผลที่ได้รับ น้ำชะขยะจากหญ้าขยะมีศักยภาพน้อยกว่าขยะจากผักและผลไม้ จากความเข้มข้นของแคดเมียมที่สกัดได้บ่งชี้ว่าน้ำชะขยะสามารถชะแคดเมียมจากส่วนnon-labile ของดินตัวอย่าง อย่างไรก็ตาม ความสามารถในการชะแคดเมียมของน้ำชะขยะยังมีค่าต่ำกว่าความสามารถในการสกัดของ EDTA