การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินความเสี่ยงของปริมาณโลหะหนักจากถ่านไฟฉายที่ทิ้งปนเปื้อนไปกับขยะชุมชน โดยแบ่งการทดลองออกเป็น 2 ส่วน คือการทดสอบการชะละลายของโลหะหนักจากถ่านไฟฉายโดยวิธีการทดสอบแบบแบทช์ และการจำลองสภาวะการฝังกลบโดยใช้ถังจำลอง ทั้งนี้เพื่อเป็นการศึกษาความเสี่ยงของสารเคมีที่ปนเปื้อนจากถ่านไฟฉายออกสู่น้ำชะมูลฝอย การทดสอบการชะละลายของถ่านไฟฉายทำตามวิธีการของ Toxicity CharacteristicLeaching Procedure โดยใช้ถ่านไฟฉาย 4 ชนิด จำนวน 36 ตัวอย่าง ขนาดแตกต่างกัน การจำลองการฝังกลบได้ใช้ถังจำลองจำนวน 5 ถัง ความสูง 2 เมตร และขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 20.32 เซนติเมตรสองถังสำหรับบรรจุถ่านไฟฉายที่ผ่านการทุบ และไม่ผ่านการทุบ ส่วนอีก 3 ถังสำหรับบรรจุขยะชุมชนที่ผสมถ่านไฟฉายร้อยละ 0, 1 และ 5 โดยน้ำหนัก ตามลำดับ จากผลการทดลองพบว่า ในการทดสอบการชะละลาย มีเพียงการชะละลายของแคดเมียมในถ่านไฟฉายชนิดนิเกิล-แคดเมียม เกินกว่ามาตรฐานลักษณะของสารเป็นพิษที่กำหนดโดยสหรัฐอเมริกาสังกะสีถูกพบเป็นส่วนประกอบหลักในน้ำชะละลาย เนื่องมาจากมีการใช้สังกะสีเป็นองค์ประกอบหลักในขั้วบวกของถ่านไฟฉาย ในขณะที่คุณสมบัติของน้ำชะมูลฝอยที่เกิดจากถังจำลองที่บรรจุถ่านไฟฉายที่ผ่านการบดอัด และไม่ผ่านการบดอัดไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ เนื่องจากเกิดปัญหาการอุดตันของถังจำลอง ผลจากถังจำลองการฝังกลบมูลฝอยอีก 3 ถัง พบว่าเหล็กเป็นโลหะที่ถูกพบส่วนใหญ่ในน้ำชะมูลฝอย และพบว่าถังจำลองมูลฝอยที่บรรจุถ่านไฟฉายร้อยละ 5 มีความเข้มข้นของ แคดเมียม แมงกานีส สังกะสี นิเกิล ตะกั่ว และเหล็ก สูงกว่าถังจำลองที่บรรจุเฉพาะขยะชุมชนและถังจำลองที่ผสมถ่านไฟฉายกับขยะชุมชน ร้อยละ 1 อย่างมีนัยสำคัญ สำหรับถังจำลองที่ผสมถ่านไฟฉายกับขยะชุมชนร้อยละ 1 มีค่าความเข้มข้นของเหล็ก นิเกิล และสังกะสีในน้ำชะมูลฝอยแตกต่างจากถังจำลองที่บรรจุเฉพาะขยะชุมชนอย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตามเมื่อเปรียบเทียบลักษณะของน้ำชะมูลฝอยทั้งสามถังจำลองกับมาตรฐานคุณภาพน้ำใต้ดินเพื่อการบริโภคที่ออกภายใต้ พ.ร.บ. น้ำใต้ดิน ปี 2520 พบว่ามีความเข้มข้นของ แคดเมียม เหล็กแมงกานีส และสังกะสี สูงกว่าค่าสูงสุดที่ยอมรับได้อย่างมาก จึงสามารถสรุปได้ว่าการทิ้งถ่านไฟฉายในขยะชุมชนมีผลทำให้เกิดการปนเปื้อนของโลหะหนักในน้ำชะมูลฝอยอย่างเห็นได้ชัด