วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ศึกษาความร่วมมือระหว่างลาว กับ สหประชาชาติ ในการแก้ไขปัญหายาเสพติด,ค.ศ. 1990-2001 โดยมีวัตถุประสงค์มุ่งเน้นศึกษาพัฒนาการของความร่วมมือทวิภาคีระหว่างลาวกับ สหประชาชาติ เป็นปัจจัยหลัก ผู้วิจัยได้นำเอาแนวความคิดเกี่ยวกับความร่วมมือระหว่างประเทศ และทฤษฎีระบอบระหว่างประเทศ มาเป็นกรอบในการวิเคราะห์ในการเขียนวิทยานิพนธ์ ฉบับนี้ ผลการศึกษา พบว่า สหประชาชาติมีนโยบายให้ความช่วยเหลือแก่ประเทศสมาชิกที่ประสบ กับปัญหายาเสพติดในรูปของโครงการด้านต่าง ๆ เช่น โครงการด้านการปลูกพืชทดแทนและพัฒนาพื้นที่ที่มีการปลูกสิ่งเสพติด โครงการด้านการปราบปรามยาเสพติด โครงการด้านการป้องกันยาเสพติด และโครงการด้านการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ที่ติดยาเสพติด เป็นต้นพร้อมนี้ผลการศึกษายังพบว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ประสบกับปัญหายาเสพติดที่เรื้อรังมานาน รัฐบาลลาวไม่ว่าในอดีตหรือปัจจุบันพยายามแก้ไขปัญหาดังกล่าวโดยปราศจากการได้รับความช่วยเหลือจากภายนอก แต่ไม่สามารถกำจัดการผลิตและค้ายาเสพติด เนื่องจากปัญหานี้มีความซับซ้อนและโดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐบาลลาว ขาดแคลนด้านงบประมาณ ขาดแคลนด้านเครื่องมือวัตถุอุปกรณ์ ขาดแคลนด้านทรัพยากรมนุษย์ และขาดแคลนด้านความรู้ความชำนาญในการจัดการกับปัญหาดังกล่าวเป็นต้น จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1988 รัฐบาลลาวได้รับความร่วมมือและความช่วยเหลือจากสหประชาชาติและประเทศต่าง ๆ รวมทั้งองค์กรที่ขึ้นกับรัฐบาลและองค์กรพัฒนาเอกชน (NGOs) พร้อมนี้ รัฐบาลลาวได้ก่อตั้งองค์กรระดับชาติที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการควบคุมและปราบปรามยาเสพติดขึ้นมาแก้ไขปัญหายาเสพติด