การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการคือ 1. เพื่อศึกษาถึงความเป็นไปได้ของการประยุกต์ตัวแบบที่ใช้การเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิโดยไม่แยกองค์ประกอบในการพยากรณ์และตัวแบบที่ใช้ในการแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิ และการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไรในการพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย 2. เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของตัวแบบที่ใช้การแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิและการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไร ในการพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรและตัวแบบที่ใช้การเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิโดยไม่แยกองค์ประกอบในการพยากรณ์และ 3. เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของตัวแบบที่ใช้การแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอยแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิ และการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไรในการพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรและตัวแบบที่ใช้การแยกกำไรเป็นกำไรส่วนที่เป็นเงินสดและกำไรส่วนที่คงค้างในการพยากรณ์ การศึกษานี้ใช้การวิเคราะห์ความถดถอยแบบเชิงพหุ (Multiple Regression Analysis) เพื่อทดสอบถึงการพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรของตัวแปรที่อยู่ในตัวแบบพยากรณ์ และใช้ค่า Vuong (1989 Z-Statistic เพื่อเปรียบเทียบตัวแบบต่างๆ ผลการศึกษาบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในปี 2541-2546 พบว่าทั้งตัวแบบที่ใช้การเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิโดยไม่แยกองค์ประกอบและตัวแบบที่ใช้การแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิและการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไรสามารถนำมาใช้ในการพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรได้ แสดงว่าคุณภาพข้อมูลที่ได้จากงบการเงินของประเทศไทยมีความใกล้เคียงกับต่างประเทศ นอกจากนี้ผลการศึกษายังชี้ให้เห็นว่าการแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิและการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไรจะช่วยทำให้การพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรดีขึ้นเมื่อเทียบกับการใช้การเปลี่ยนแปลงอัตราผลอตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิโดยไม่แยกองค์ประกอบในการพยากรณ์ จึงเป็นการสนับสนุนว่า การแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิ จะให้ข้อมูลสถานการณ์ทางการเงินของกิจการได้ชัดเจนกว่าการไม่แยกองค์ประกอบ และตัวแบบที่แยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิ และการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไรจะทำให้การพยากรณ์มีความถูกต้องมากขึ้น เมื่อเทียบกับตัวแบบที่แยกกำไรเป็นกำไรส่วนที่เป็นเงินสดและกำไรส่วนที่คงค้าง แสดงว่าการแยกการเปลี่ยนแปลงอัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิเป็นการเปลี่ยนแปลงอัตราการหมุนของสินทรัพย์ในการดำเนินงานสุทธิและการเปลี่ยนแปลงอัตรากำไร จะให้ข้อมูลที่มีประโยชน์ในการพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรมากกว่าการใช้การแยกกำไรในปีปัจจุบันเป็นกำไรส่วนที่เป็นเงินสดและกำไรส่วนที่คงค้างในการพยากรณ์