วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาบทบาทของผลตอบแทนของตลาดหุ้นในการอธิบายโครงสร้างเงินทุนของบริษัทไทย ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของกิจการและพฤติกรรมความเฉื่อยในการปรับเข้าสู่โครงสร้างเงินทุนเป้าหมาย และระยะเวลาของการปรับโครงสร้างเงินทุนไปยังโครงสร้างเงินทุนเป้าหมาย กิจการตัวอย่างที่ศึกษาเป็นกิจการที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทสไทย ยกเว้นกิจการในภาคการเงิน ช่วงระยะเวลาศึกษาตั้งแต่ปี พ.ศ.2535 จนกระทั่งถึงปี พ.ศ.2545 ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าบริษัทที่ถูกนำมาศึกษาไม่ได้ปรับโครงสร้างเงินทุนไปยังโครงสร้างเงินทุนเป้าหมายตามการเปลี่ยนแปลงมูลค่าตลาดของบริษัทได้ทั้งในระยะสั้นและระยะยาวมากไปกว่านั้นยังพบความสัมพันธ์ในเชิงบวกระหว่างผลตอบแทนของสินทรัพย์ของบริษัทและแนวโน้มการปรับเข้าสู่โครงสร้างเงินทุนเป้าหมาย และความสัมพันธ์ในเชิงลบระหว่างขนาดของบริษัทและแนวโน้มการปรับเข้าสู่โครงสร้างเงินทุนเป้าหมายซึ่งกล่าวได้ว่าบริษัทที่มีขนาดใหญ่หรือที่มีกำไรต่ำมีแนวโน้มในการปรับโครงสร้างเงินทุนไปยังโครงสร้างเงินทุนเป้าหมายได้ต่ำกว่าบริษัทที่มีขนาดเล็กที่มีกำไรสูงกว่า นอกเหนือจากนี้มันสามารถกล่าวได้ว่าโครงสร้างเงินทุนของบริษัทถูกกำหนดโดยเบื้องต้นหลักๆจากการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าหุ้นของกิจการตามราคาตลาดมากกว่า ความพยายามในการเพิ่มมูลค่าสูงสุดของกิจการและในทางปฏิบัติบริษัทให้ความสำคัญน้อยมากเกี่ยวกับโครงสร้างเงินทุนที่เหมาะสม