เมื่อดวงอาทิต์เกิดการปะทุและปลดปล่อยกลุ่มอนุภาคจำนวนมากภายในเวลาอันสั้น เราเรียกกลุ่มอนุภาคเหล่านี้ว่า "coronal mass ejections" (CME) ที่มีความเร็วสูง ซึ่งจะก่อให้เกิดความไม่ต่อเนื่องในลมสุริยะที่เรียกว่า คลื่นกระแทก (shocks) คลื่นกระแทกและรังสีคอสมิกพลังงานสูง สามารถส่งผลกระทบแก่โลกและมนุษย์บนผิวโลกได้ เราเรียกผลกระทบนี้ว่า ผลกระทบเนื่องจากสภาพอวกาศ (spaceweather effects) ในวิทยานิพนธ์นี้ได้ศึกษาการขนส่งอนุภาคในบริเวณใกล้หน้าคลื่นกระแทก (บริเวณที่เกิด loss cone precusor) และใกล้หลังคลื่นกระแทก (การลดลงของรังสีคอสมิกแบบฟอร์บุชขั้นแรก)โดยจำลองสถานการณ์บริเวณใกล้คลื่นกระแทกซึ่งใช้การคำนวณเชิงตัวเลขแก้สมการการขนส่งอนุภาคต่อเวลา เราพบว่าความกว้างของสัญญาณล่วงหน้านั้นสามารถช่วยพยากรณ์ว่าผลกระทบเนื่องจากสภาพอวกาศที่กำลังจะเกิดขึ้นจากคลื่นกระแทกชนิดใด ผลการจำลองยังแสดงให้เห็นว่า คลื่นกระแทกชนิดเกือบตั้งฉาก (quasi-perpendicular shock) จะทำให้เกิดการลดลงของอนุภาคกลุ่มที่มีมุมน้อยกว่า 25 องศาในบริเวณ หน้าคลื่นกระแทก และคลื่นกระแทกชนิดเกือบขนาน (quasi-parallel shock) จะทำให้เกิดการลดลงของอนุภาคกลุ่มที่มีมุมน้อยกว่า 50 องศา ในบริเวณหน้าคลื่นกระแทก จากผลที่ได้แสดงว่าการวัดสัญญาณล่วงหน้านั้นสามารถพยากรณ์ได้ว่าคลื่นกระแทกจะมาถึงโลกและส่งผลกระทบเมื่อใด เรายังพบว่าการสะท้อนที่คลื่นกระแทกอาจเป็นสาเหตุที่ก่อให้เกิดการลดลงของรังสีคอสมิกแบบฟอร์บุชขั้นที่หนึ่ง