การศึกษาสภาพการเปลี่ยนแปลงการใช้พื้นที่บริเวณเขาเจ็ดลูกและพื้นที่ใกล้เคียงจังหวัดพิจิตร รวมพื้นที่ 677.136 ตร.กม. ระหว่างปี พ.ศ. 2512 ถึง พ.ศ. 2543 สามารถแบ่งลักษณะการใช้พื้นที่ออกเป็น 7 ประเภท ได้แก่ นาข้าว ป่าชุ่มน้ำ ป่าสงวน ทุ่งหญ้าหรือไม้พุ่ม พื้นที่พืชไร่สวนผสม บริเวณที่อยู่อาศัย และ เหมืองทองคำ จากการวิเคราะห์รูปแบบการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินโดยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ พบว่า มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินคิดเป็นร้อยละ 39.58 ของพื้นที่ทั้งหมดโดยการใช้พื้นที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุดคือพื้นที่ป่าสงวนซึ่งถูกเปลี่ยนไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมซึ่งเพิ่มขึ้นจากเดิมร้อยละ 63.34 เป็นร้อยละ 94.08 โดยการเพาะปลูกกระทำอยู่ในพื้นที่ดินที่มีระดับความอุดมสมบูรณ์ปานกลางถึงต่ำ และมีการใช้ที่ดินเหมาะสมกับสภาพดินอยู่ร้อยละ 77 การศึกษาด้านประชากรเศรษฐกิจและสังคมพบว่าประชากรในพื้นที่ศึกษาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513ถึง 2543 ไม่ได้เพิ่มขึ้นตามเวลาแต่กลับมีแนวโน้มลดลงเนื่องจากพื้นที่ศึกษามีสภาพแห้งแล้งและอยู่ห่างไกลความเจริญแต่ในระหว่างปี พ.ศ. 2537 ถึง 2541 มีการค้นพบทองคำและมีการทำเหมืองในพื้นที่ศึกษา ทำให้มีประชากรจำนวนมากเคลื่อนย้ายเข้ามาทำการร่อนทอง หลังจากนั้นจำนวนประชากรก็ลดลงและเริ่มกลับสู่แนวโน้มแบบเดิม ในการศึกษาครั้งนี้มีการจำลองการใช้ที่ดินในอนาคตโดยยึดหลักว่าเหตุการณ์ในอนาคตจะยังคงเหมือนในปัจจุบัน โดยจะพบว่าพื้นที่นาข้าว, เหมืองทองคำและที่อยู่อาศัยจะเพิ่มขึ้นขณะที่ประชากรจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นด้วย แต่หากว่ามีสถานการณ์ใหม่ๆ เกิดขึ้น จำนวนประชากรก็จะแปรผันไปตามสถานการณ์นั้นๆ ปัญหาสำคัญของพื้นที่ศึกษาคือการขาดแคลนน้ำเนื่องจากไม่มีโครงการชลประทานในพื้นที่ดังนั้นเกษตรกรจึงต้องพึ่งพาฝนและน้ำบ่อซึ่งมีไม่เพียงพอในฤดูแล้ง และส่งผลกระทบต่อผลผลิตที่ต่ำลง รายได้ลดลงและประชากรลดลงในที่สุด