ระบบพยากรณ์ความสูงของคลื่นที่ใช้อยู่ในประเทศไทยมีพื้นฐานมาจากแบบจำลองเชิงตัวเลข WAve Model (WAM) ซึ่งยังขาดคุณสมบัติในการคำนวณคลื่นชายฝั่ง จึงได้ศึกษาโดยการนำผลการคำนวณในพื้นที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของ WAM มาเป็นพลังงานของบริเวณพื้นที่ขอบเปิดของแบบจำลอง Simulating WAve Near shore (SWAN) ซึ่งเป็นแบบจำลองเชิงตัวเลขที่ออกแบบมาสำหรับการคำนวณคลื่นบริเวณชายฝั่ง ระหว่างพื้นที่ ละติจูด 6 - 14 องศาเหนือลองจิจูด 99 - 103 องศาตะวันออก ความละเอียดในการคำนวณ 3x3 กิโลเมตร ใช้ข้อมูลลมที่ความสูง 10 เมตร จากระดับน้ำทะเล ความละเอียด 1(+,ฐ) x 1(+,ฐ) (111 x 111 ตารางกิโลเมตร)ทุกๆ 12 ชั่วโมงจาก Navy Operational Global Atmosphere Prediction System (NOGAPS)พบว่าแบบจำลองทั้งสองสามารถทำงานต่อเนื่องกันได้เป็นอย่างดี โดย SWAN สามารถรับพลังงานของคลื่น ณ จุดที่กำหนดให้ในบริเวณพื้นที่ขอบเปิดของการคำนวณจาก WAM ได้ ผลการคำนวณคลื่นที่ได้จากแบบจำลอง SWAN ในบริเวณอ่างไทยในช่วงภาวะอากาศปกติในฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ (มกราคม พ.ศ. 2546) ช่วงเปลี่ยนฤดูมรสุม (มีนาคม พ.ศ. 2546)และฤดูมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ (มิถุนายน พ.ศ. 2546) เมื่อเปรียบเทียบกับผลที่ได้จากการตรวจวัดด้วยทุ่นสำรวจสมุทรศาสตร์ระยองและดาวเทียม JASON1 และ GFO แล้วพบว่าความสูงของคลื่นที่ได้จากแบบจำลองเชิงตัวเลข SWAN จะมีค่าใกล้เคียงกับผลการตรวจวัดในช่วงเวลาและบริเวณที่ผลการคำนวณลมจากแบบจำลองตัวเลข NOGAPS มีค่าใกล้เคียงกับผลจากการตรวจวัด ผลการคำนวณความสูงของคลื่นในช่วงพายุใต้ฝุ่นลินดา (21 ตุลาคม - 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540)เมื่อเปรียบเทียบกับผลการตรวจวัดจากทุ่นลอยระยองและหัวหินแล้วพบว่า ความสูงของคลื่นที่คำนวณได้ทั้งสองจุดยังต่ำกว่าผลที่ได้จากการตรวจวัดแม้ว่าจะเพิ่มเงื่อนไขของ Frictionvelocity ให้สูงขึ้น ทั้งนี้เนื่องมาจากความเร็วที่ได้จากแบบจำลองเชิงตัวเลข NOGAPS ยังคงมีค่าต่ำกว่าความเร็วลมที่ได้จากการตรวจวัดด้วย