ถั่วแปบช้าง (~iAfgekia sericea~i Craib) พืชถิ่นเดียวของไทย และมีแนวโน้มเป็นพืชหายาก เนื่องจากถิ่นอาศัยตามธรรมชาติถูกรบกวน และมีอัตราการติดฝักน้อยมาก เพียงร้อยละ 1-3 การศึกษานี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาชีววิทยาการถ่ายละอองเรณู เพื่ออธิบายสาเหตุการติดฝักน้อยในพืชชนิดนี้ จากการศึกษาพบว่าถั่วแปบข้างออกดอกตั้งแต่เดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม แต่ละช่อดอกมีอายุประมาณ 2 เดือน การศึกษาโดยใช้กล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนแบบส่องกราด (SEM) พบว่าส่วนประกอบของดอกมีพัฒนาการแบบการเจริญสู่ปลาย ดอกเริ่มบานตั้งแต่ 04:00 น. และมีอายุ 1 วัน อัตราการมีชีวิตของละอองเรณู จากการทดสอบด้วยเททราโซเลียม(tetrazolium test) มีร้อยละ 90 แต่สามารถงอกในห้องทดลองได้ร้อยละ 68 และอัตราการมีชีวิตจะลดลงหลังจากละอองเรณูมีอายุ 24 ชั่วโมง จากการทดสอบเอนไซม์เอสเทอเรส (esterase)พบว่ายอดเกสารเพศเมียมีความพร้อมในช่วงที่ดอกบาน การศึกษาครั้งนี้พบแมลง 19 ชนิด และนก 1 ชนิดที่มีปฏิสัมพันธ์กับดอกถั่วแปบช้าง แต่มีเพียง 12 ชนิดเท่านั้นที่น่าจะเป็นพาหะถ่ายเรณูโดย ~iMegachile velutiana~i Smith เป็นพาหะถ่ายเรณูหลัก แมลงเหล่านี้ถูกดึงดูดโดยตัวชี้น้ำต้อย (nectary guides) บนกลีบกลาง และเก็บละอองเรณู และ/หรือน้ำต้อยจากดอกน้ำต้อยผลิตโดยเซลล์หลั่ง (secretory cell) ในต่อมน้ำต้อยที่มีลักษณะเป็นจานฐานดอกรอบวงเกสรเพศเมีย จากการวิเคราะห์ด้วยวิธีการโครมาโทรกราฟีของเหลวแบบสมรรถนะสูง (HPLC) พบว่าน้ำต้อยมีซูโครสเป็นองค์ประกอบหลัก จากการกันพาหะถ่ายเรณูออกจากดอก พบว่าจะไม่มีการติดฝัก และการถ่ายละอองเรณูแบบเปิด ซึ่งแมลงสัมผัสกับดอก ทำให้เกิดการติดฝักได้ ยิ่งไปกว่านั้นระยะทางระหว่างต้นมีผลต่อการติดฝัก คือถ้าต้นใกล้กันอัตราการติดฝักจะมีเพิ่มมากขึ้น จากการศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่าถั่วแปบช้างมีแนวโน้มที่จะเป็นพืชผสมข้าม และมีการผสมตัวเองไม่ได้และสาเหตุของการติดฝักน้อยเกิดจาก การไม่ผสมตัวเอง และการฝ่อของฝักอ่อน