วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อศึกษาผลของระดับการกำจัดหมู่อะซิทิลและน้ำหนักโมเลกุลของไคโทซานต่อการแสดงพฤติกรรมการปลดปล่อยยาต้นแบบคือไดโคลฟิแนคโซเดียม(ดีเอส) และผลของการเตรียมไคโทซานบีดในรูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ บีดขนาด 500 ถึง 1000 ไมครอนไมโครพาร์ติเก้ล ขนาดเฉลี่ย 37 ไมครอน และมัลติเลเยอร์บีด จากการใช้ไคโทซานบีดที่ระดับการกำจัดหมู่อะซิทิล 70% และ 91% และขนาดน้ำหนักโมเลกุล 150,000, 400,000 และ600,000 ดาลตัน ในการควบคุมการปลดปล่อยยาดีเอสโดยวิธีรับประทาน ในสารละลายฟอสเฟตบัฟเฟอร์พีเอช 6.8 พบว่าอัตราการปลดปล่อยยาดีเอสจากเมทริกซ์บีดมีค่าลดลงอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับไมโครพาร์ติเคิล และพบว่าการเพิ่มระดับของการกำจัดหมู่อะซิทิลและขนาดโมเลกุลมีผลให้อัตราการปลดปล่อยยามีค่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย โดยเปอร์เซนต์การปลดปล่อยยาดีเอส ในบีดที่ 75% มีค่าน้อยกว่าไมโครพาร์ติเกิ้ลที่ 85% เล็กน้อย ในการเตรียมไคโทซาน-อัลจิเนต มัลติเลเยอร์บีดเพื่อศึกษาพฤติกรรมการปลดปล่อยยาดีเอสได้ลักษณะมัลติเลเยอร์บีดที่มีชั้นเคลือบ 3 ชั้นคือ อัลจิเนต/ไคโทซาน/อัลจิเนตพบการปลดปล่อยลดลงเหลือเพียง 5-39% จากการศึกษาพฤติกรรมการซอลเวทของน้ำล้อมรอบโมเลกุลไคโทซานมอนอเมอร์ และไคโทซานเตตระเมอร์ โดยวิธีมอนติ คาร์โล และวิธีโมเลกุลาไดนามิกส์ ซิมุเลชัน ในโมเลกุลไคโทซานมอนอเมอร์ให้ผลการศึกษาไม่ต่างกันเมื่อใช้ฟังก์ชันศักย์ แอบ อินิชิโอ ที่พัฒนาขึ้นใหม่และฟอร์สฟิวส์โพเทนเชียล กล่าวคือ พบชั้นซอลเวชั่นแรกปรากฏที่ระยะ 4.6 อังสตอรม ประกอบด้วยน้ำที่ล้อมรอบ 7 โมเลกุล ส่วนโมเลกุลไคโทซานเตตระเมอร์ ผลที่ได้จากการจำลองโมเลกุลตามวิธีโมเลกุลาร์ไดนามิกส์ พบว่า ออกซิเจนอะตอมที่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโมเลกุลในสายโซ่มีการซอลเวทของน้ำล้อมรอบอะตอมน้อยมาก เมื่อเทียบกับออกซิเจนอะตอมที่หมู่ไฮดรอกซิลและหมู่เอมีน