งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาผลกระทบของการพัฒนาอุตสาหกรรมในภูมิภาคต่อการเคลื่อนย้ายแรงงานและการเปลี่ยนแปลงระดับรายได้ที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงระดับความยากจนในระหว่างปี พ.ศ. 2531 กับปี พ.ศ. 2539 และระหว่างปี พ.ศ. 2539 กับปี พ.ศ. 2543 เพื่อจะบรรลุวัตถุประสงค์ของการศึกษา จึงได้ศึกษานโยบายการพัฒนาอุตสาหกรรมที่จัดทำโดยสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติและสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน การศึกษานี้ได้วัดระดับความยากจนด้วยดัชนี Head-Count Ratio (HCR) ซึ่งแสดงสัดส่วนจำนวนคนยากจนต่อประชากรทั้งหมดโดยใช้ข้อมูลรายได้ต่อหัวต่อครัวเรือน ซึ่งได้จากข้อมูลการสำรวจสภาวะเศรษฐกิจและสังคม (SES) ในปี พ.ศ. 2531 พ.ศ. 2543 ที่จัดทำโดยสำนักงานสถิติแห่งชาติสำหรับผลกระทบของการพัฒนาอุตสาหกรรมที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงระดับความยากจนของทั้งประเทศนั้นอธิบายโดยเทคนิคการวิเคราะห์แยกส่วน (decomposition analysis) ซึ่งประกอบด้วยปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงานและปัจจัยด้านการจัดสรรทรัพยากรแรงงาน โดยปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงานอธิบายถึงผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงระดับรายได้ต่อการเปลี่ยนแปลงระดับความยากจนของทั้งประเทศ ส่วนปัจจัยด้านการจัดสรรทรัพยากรแรงงานอธิบายถึงผลกระทบของการเคลื่อนย้ายแรงงานต่อการเปลี่ยนแปลงระดับความยากจนของทั้งประเทศ ผลการศึกษาชี้ว่า นโยบายการพัฒนาอุตสาหกรรมในภูมิภาคน่าจะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงระดับความยากจนของทั้งประเทศเมื่ออธิบายโดยผลกระทบจากปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงานและปัจจัยด้านการจัดสรรทรัพยากรแรงงาน ทั้งนี้พบว่าปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงานมีผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงระดับความยากจนของทั้งประเทศมากกว่าปัจจัยด้านการจัดสรรทรัพยากรแรงงาน โดยปัจจัยหลักที่ทำให้ระดับความยากจนเปลี่ยนแปลงไปในระหว่างปี พ.ศ. 2531 กับปี พ.ศ. 2539 และระหว่างปี พ.ศ. 2539 กับปี พ.ศ. 2543 คือการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงานของภาคเกษตรที่อยู่นอกเขตกรุงเทพฯและปริมณฑลและนอกเขตพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก ซึ่งอาจถูกกระตุ้นโดยทางอ้อมจากนโยบายการพัฒนาอุตสาหกรรม ผลการวิเคราะห์ชี้ว่าระดับความยากจนที่ลดลงจริงประมาณร้อยละ 17.9 ของจำนวนประชากรทั้งหมดในระหว่างปี พ.ศ. 2531 กับปี พ.ศ. 2539 นั้นร้อยละ 94 เป็นผลจากปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงาน และเพียงร้อยละ 6 เท่านั้นที่เป็นผลจากปัจจัยด้านการจัดสรรทรัพยากรแรงงาน ส่วนระดับความยากจนที่เพิ่มขึ้นในระหว่างปี พ.ศ. 2539 กับ ปี พ.ศ. 2543 นั้นล้วนเป็นผลจากปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงผลิตภาพแรงงาน ในขณะที่ปัจจัยด้านการจัดสรรทรัพยากรแรงงานกลับมีส่วนช่วยลดความรุนแรงของระดับความยากจนในช่วงเวลาดังกล่าว