การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเข้ามา การค้า การปรับตัวของพ่อค้าผ้าชาวอินเดียในสังคมไทย ระหว่าง พ.ศ. 2400-2490 และศึกษาเครือข่ายการค้าของพ่อค้าเหล่านั้น ทั้งเครือข่ายภายในและภายนอกสังคมไทย ผลของการศึกษาพบว่า เครือข่ายพ่อค้าผ้าชาวอินเดียในสังคมไทย ระหว่าง พ.ศ. 2400-2490แบ่งได้เป็น 3 ระยะคือ ระยะการสร้างเครือข่าย (ทศวรรษ 2400-2430) ระยะการขยายตัวของเครือข่าย (ทศวรรษ 2440-2470) และระยะการปรับตัวของเครือข่าย (ทศวรรษ 2480) ในระยะการสร้างเครือข่ายผู้ที่มีบทบาททางการค้าคือพ่อค้าผ้าชาวอินเดียมุสลิมจากตอนตะวันตกและตอนใต้ของอินเดีย โดยพ่อค้าจากตอนใต้ทำการค้ากับกลุ่มคนในเมือง ทำให้ไม่มีความจำเป็นต้องสร้างเครือข่ายการค้าออกนอกกลุ่มของตน ซึ่งแตกต่างจากกลุ่มพ่อค้าชาวอินเดียมุสลิมจากตะวันตกที่ทำการค้ากับประชาชนทั่วไปจึงจำเป็นต้องสร้างเครือข่ายการค้า แต่ด้วยการมีสมาชิกในเครือข่ายไม่มาก พ่อค้ากลุ่มนี้จึงต้องสร้างความสัมพันธ์ข้ามกลุ่มไปยังกลุ่มพ่อค้าชาวจีน ต่อมาจะเกิดการขยายตัวของเครือข่าย จากการที่มีพ่อค้าชาวอินเดียกลุ่มอื่นๆ เข้ามาร่วมทำการค้าเพิ่มขึ้น พร้อมกับการนำวิธีการค้าแบบใหม่มาใช้คือการค้าเร่ทำให้พ่อค้าเหล่านั้นสามารถเข้าถึงประชาชนทุกกลุ่ม นอกจากนั้นปัจจัยภายในสังคมไทยยังมีส่วนส่งเสริมทั้งการขยายตัวในการใช้ผ้า การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแต่งกาย การเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากร ตลอดจนการเก็บภาษีนำเข้าในอัตราต่ำทำให้สินค้าผ้าที่นำมาราคาไม่แพงทำให้คนทุกกลุ่มในสังคมสามารถซื้อได้ ระยะการปรับตัวของเครือข่ายเป็นเวลาที่เครือข่ายของพ่อค้าผ้าชาวอินเดียเข้าไปมีส่วนร่วมกับขบวนการเรียกร้องเอกราชของอินเดีย ทำให้พ่อค้าเหล่านั้นไม่ได้รับผลกระทบจากรัฐบาลไทยแต่กลับมีความสัมพันธ์กับรัฐไทยมากขึ้น เครือข่ายพ่อค้าผ้าชาวอินเดียในสังคมไทย ระหว่าง พ.ศ. 2400-2490 จึงมีลักษณะเป็นเครือข่ายเฉพาะที่ตั้งอยู่บนความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ ทำให้ต้องเลือกสรรผู้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายและพ่อค้าเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กันข้ามกลุ่มศาสนา เพื่อให้เกิดความร่วมมือและการแลกเปลี่ยนในระดับต่างๆ เพื่อให้เกิดพลังของกลุ่มที่จะช่วยผลักดันให้การค้าประสบความสำเร็จ