ลัทธิชาตินิยมเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันและได้รับการศึกษาจากแนวคิดที่หลากหลายตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ลัทธิชาตินิยมถูกกำหนดขึ้นโดยความรู้สึกของกลุ่มคนที่มีภาษาและวัฒนธรรมร่วมกัน แนวคิดนี้มีองค์ประกอบสำคัญหลายประการด้วยกัน เช่น รัฐชาติ รัฐชาติ และกระบวนการกู้ชาติ นอกจากนี้แล้ว ลัทธิชาตินิยมสามารถศึกษาได้จากหลายมุมมองที่แตกต่างกัน แนวคิดนี้ได้เริ่มและปรากฏให้เห็นในประเทศอาณานิคมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สำหรับประเทศอาณานิคมในเอเชียและแอฟริกา ลัทธิชาตินิยมเป็นผลผลิตของการผสมผสานกันระหว่างสองวัฒนธรรม คือ วัฒนธรรมของประเทศเจ้าอาณานิคมและวัฒนธรรมท้องถิ่นแม้ว่าลัษณะพื้นฐานของลัทธิชาตินิยมในประเทศอาณานิคมเหมือนกัน แต่กระบวนการก่อตัวของแนวคิดนี้แตกต่างกันในแต่ละประเทศ รูปแบบของลัทธิชาตินิยมที่แตกต่างกันในแต่ละประเทศล้วนเป็นผลของการต่อสู้ทางการเมืองเพื่ออิสรภาพ ดังนั้น การศึกษาลัทธิชาตินิยมในประเทศอาณานิคมต่างๆ ซึ่งรวมถึงประเทศเวียดนามด้วย จึงเป็นการศึกษากระบวนการกู้ชาติ การศึกษานี้เสนอว่าการก่อตัวและพัฒนาการของแนวคิดเรื่องลัทธิชาตินิยมในเวียดนามคือการเปลี่ยนแปลงของค่านิยมทางวัฒนธรรมแบบดั้งเดิมในกระบวนการรับและการสังเคราะห์แนวคิดแบบตะวันตก การวิเคราะห์นี้พิสูจน์ว่าลัทธิชาตินิยมแบบเวียดนามในช่วงปี พ.ศ. 1900-1945เป็นรูปแบบใหม่ของความรักชาติแบบดั้งเดิม นอกจากนี้แล้ว งานศึกษาชิ้นนี้เน้นงานวรรณกรรมที่แสดงให้เห็นว่ากระบวนการก่อตัวและพัฒนาการของลัทธิชาตินิยมในเวียดนามนั้นมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับการต่อสู้เพื่ออิสรภาพในขณะที่ปัญญาชนรุ่นเก่าและปัญญาชนรุ่นใหม่ซึ่งอยู่ในเมืองมีบทบาทสำคัญในการสร้างและปรับแต่งแนวคิดลัทธิชาตินิยม