วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือ การศึกษาการเพิ่มการละลายของเมลอกซิแคมซึ่งเป็นยาที่มีค่าการละลายต่ำโดยการพ่นแห้งและการทำให้แห้งแบบเย็นเยือกแข็งร่วมกับเบต้าไซโคลเด็กซ์ตรินในอัตราส่วน 1:1 และ 1:2 โมล (เมลอกซิแคม : เบต้าไซโคลเด็กซ์ตริน)จากการศึกษาวัฏภาคการละลายพบว่าการละลายของเมลอกซิแคมในสารละลายเบต้าไซโคลเด็กซ์ตรินเป็นชนิด B(,s) คือการละลายของเมลอกซิแคมเพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นของเบต้าไซโคลเด็กซ์ตรินที่เพิ่มขึ้นจนคงที่แล้วกลับลดลงซึ่งคาดว่าเกิดจากขีดจำกัดในการละลายน้ำของสารประกอบเชิงซ้อนที่เกิดขึ้น การศึกษาคุณสมบัติทางเคมีกายภาพของผงพ่นแห้งและผงแห้งแบบเย็นเยือกแข็งระหว่างเมลอกซิแคมกับเบต้าไซโคลเด็กซ์ตรินโดยวิธีเอกซ์เรย์ดิฟแฟรกโทเมตรีฟูเรียร์ทรานฟอร์มอินฟราเรดสเปกโทรสโกปีและดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิงแคลอริเมตรีพบว่าสารประกอบเชิงซ้อนที่ได้จากกระบวนการพ่นแห้งอยู่ในรูปอสัณฐานโดยคาดว่าเกิดจากผลของกระบวนการพ่นแห้ง ในขณะที่รูปผลึกของสารประกอบเชิงซ้อนระหว่างเมลอกซิแคมและเบต้าไซโคลเด็กซ์ตรินที่เตรียมโดยวิธีการทำให้แห้งแบบเย็นเยือกอยู่ในรูปอสัณฐานไม่แท้ โดยอาจเกิดจากการที่โมเกลุลของโซเดียมไฮดรอกไซด์ เข้าไปแทรกในกระบวนการจัดเรียงตัวของโมเลกุลระหว่างเมลอกซิแคมและเบต้าไซโคลเด็กซ์ตริน ในการศึกษาการละลายของยาเม็ดเมลอกซิแคมในน้ำกรดไฮโดรคลอริก 0.1 N พีเอช1.2 และสามารถละลายฟอสเฟตบัฟเฟอร์พีเอช6.8 พบว่าการพ่นแห้งและการทำให้แห้งแบบเย็นเยือกแข็งของยาร่วมกับเบต้าไซโคลเด็กซ์ตริน ในอัตราส่วน 1:1และ 1:2 สามารถเพิ่มการละลายในตัวกลางดังกล่าวเมื่อเปรียบเทียบกับตัวยาเม็ดเมลอกซิแคมธรรมดาและยาเม็ดเมลอกซิแคมที่มีขายในท้องตลาดได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ