เทคนิคโซล-เจลและการปั่นเส้นใยด้วยไฟฟ้าสถิตได้ถูกใช้ร่วมกันเพื่อผลิตเส้นใยคอมโพสิทขนาดนาโนของไททาเนียม (IV) ออกไซด์กับพอลีไวนิลไพโรลิโดนจากสารละลายที่ประกอบด้วยพอลีไวนิลไพโรลิโดนและไททาเนียมเตตระไอโซโพรพอกไซด์ เส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ยของเส้นใยคอมโพสิทที่ได้อยู่ในช่วง 145 ถึง 350 นาโนเมตร เมื่อเพิ่มความเข้มข้นของพอลีไวนิลไพโรลิโดน เส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใยเพิ่มขึ้นโดยมีการกระจายตัวของขนาดที่กว้างมากขึ้น การเพิ่มความเข้มสนามไฟฟ้าส่งผลให้เส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใยลดลงแต่มีการกระจายตัวของขนาดที่แคบลง การเผาเส้นใยคอมโพสิทเหล่านี้ในอากาศที่อุณหภูมิ 500 องศาเซลเซียสส่งผลให้ได้เส้นใยอานาเทสไททาเนียขนาดนาโนที่มีรูไทล์ปะปนอยู่ในปริมาณเล็กน้อย ความเป็นผลึกและปริมาณรูไทล์ของเส้นใยไททาเนียเพิ่มขึ้นในขณะที่เส้นผ่านศูนย์กลางลดลงเมื่ออุณหภูมิการเผาในอากาศสูงขึ้น การเติมซิลิกอนลงไปในเส้นใยไททาเนียทำให้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใยลดลง ในขณะที่ความเป็นผลึก พื้นที่ผิว และความเสถียรทางความร้อนของเส้นใยเพิ่มขึ้น ในท้ายที่สุดการเติมซิลิกอนเข้าไปในเส้นใยไททาเนียส่งผลให้ได้ความว่องไวของการเร่งปฏิกิริยาด้วยแสงในการสลายตัวของเมทิลลีนบลูที่มีค่าสูงขึ้น