จากการศึกษางูผ้าขี้ริ้ว (~iAcrochordus granulatus~i) จำนวน 119 ตัวจากอ่าวพังงา ในระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนธันวาคม 2545 พบว่าความหลากหลายของรูปร่างและสีของงูผ้าขี้ริ้วมีน้อย ลักษณะกะโหลกของงูชนิดนี้เป็นรูปแบบของงูที่พัฒนาแล้ว งูผ้าขี้ริ้วจะมีความสมบูรณ์เพศเมื่องูมีความยาวจากปลายจมูกถึงโคนหางอย่างน้อย 580 มิลลิเมตร และสามารถแบ่งกลุ่มตัวอย่างโดยใช้เพศและความสมบูรณ์เพศออกได้เป็น 4 กลุ่มดังนี้ งูผ้าขี้ริ้วเพศผู้ที่ยังไม่สมบูรณ์เพศ งูผ้าขี้ริ้วเพศผู้ที่สมบูรณ์เพศแล้ว งูผ้าขี้ริ้วเพศเมียที่ยังไม่สมบูรณ์เพศ และงูผ้าขี้ริ้วเพศเมียที่สมบูรณ์เพศแล้ว ซึ่งจากการทดสอบทางสถิติด้วย t-testพบว่างูผ้าขี้ริ้วที่สมบูรณ์เพศแล้วจะมีลักษณะทางสัณฐานวิทยาที่มีความแตกต่างกันระหว่างเพศอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) จำนวน 11 ลักษณะจากลักษณะที่ใช้เปรียบเทียบทั้งสิ้น14 ลักษณะ ทว่าในงูผ้าขี้ริ้วที่ยังไม่สมบูรณ์เพศมีเพียง 2 ลักษณะเท่านั้นที่มีความแตกต่างกันระหว่างเพศอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) และผลการคำนวณทางสถิติด้วยวิธีการDiscriminant function analysis พบว่าค่าความถูกต้องของสมการเพื่อการทำนายเพศของงูผ้าขี้ริ้วที่สมบูรณ์เพศแล้วมีค่าความถูกต้องที่ 98.3% ผลการศึกษาช่วงเวลาการสืบพันธุ์พบว่างูผ้าขี้ริ้วเริ่มผสมพันธุ์ในเดือนกรกฎาคมโดยในระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงเดือนธันวาคมนี้ งูผ้าขี้ริ้วเพศผู้จะมีขนาดของอัณฑะใหญ่ขึ้นซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าที่พบในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน ส่วนเพศเมียจะเริ่มมีการสะสมไข่แดงมากขึ้นจนเห็นได้ชัดเจนและไข่เคลื่อนที่มายังมดลูกในช่วงเดือนพฤศจิกายน สังเกตเห็นตัวอ่อนที่เจริญบนไข่แดงในช่วงเดือนมกราคมพบว่าตัวอ่อนที่เจริญสมบูรณ์แล้วในเดือนพฤษภาคม และพบลูกงูผ้าขี้ริ้วที่มีขนาดความยาวจากปลายจมูกถึงโคนหาง 360-400 มิลลิเมตรในเดือนมิถุนายน งูผ้าขี้ริ้วมีการแพร่กระจายตามแนวชายฝั่งทะเลของประเทศไทย โดยมากมักพบอยู่ในบริเวณปากแม่น้ำ หรือบริเวณใกล้เคียงที่มีพื้นที่โคลนและป่าชายเลน และได้ศึกษาเปรียบเทียบความชุกชุมของงูผ้าขี้ริ้วจาก 3 พื้นที่ในอ่าวพังงา งูผ้าขี้ริ้วมีรูปร่างที่เหมาะสมกับการดำรงชีพในเขตน้ำทะเลที่ตื้น โดยอาหารหลักของงูผ้าขี้ริ้วคือปลา ซึ่งงูผ้าขี้ริ้วเพศเมียสามารถกินอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าเพศผู้