การใช้รังสีร่วมรักษามีปริมาณเพิ่มมากขึ้น วิธีการนี้ต้องถ่ายภาพฟลูออโรสโคปีรวมกันแล้วนานเกือบครึ่งชั่วโมง เป็นเหตุให้แพทย์ผู้ทำการตรวจหรือรักษา รวมทั้งเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นผู้ช่วยแพทย์เสี่ยงต่อการได้รับรังสี รายงานนี้เป็นการวัดปริมาณรังสีที่แพทย์และเจ้าหน้าที่ได้รับ ในระหว่างการปฏิบัติงานทางรังสีร่วมรักษา โดยใช้เครื่องวัดรังสีชนิดเทอร์โมลูมิเนสเซนท์โดสมิเตอร์ รวมทั้งเป็นการหาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณรังสีที่แพทย์ได้รับกับปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับซึ่งวัดได้โดยใช้เครื่องแคพมิเตอร์ เครื่องวัดรังสีชนิดเทอร์โมลูมิเนสเซนท์โดสมิเตอร์ที่ใช้วัดจะได้รับการตรวจสอบคุณสมบัติที่สนองตอบต่อรังสี ได้แก่ ความไว พลังงาน ความสัมพันธ์ที่เป็นเส้นตรง และค่าปริมาณรังสีน้อยสุดที่สามารถวัดได้ รวมทั้งการวัดปรับเทียบปริมาณรังสีจากเครื่องโคบอลต์-60 ความถูกต้องของเครื่องมืออยู่ภายใน 14% ในการศึกษาครั้งนี้ได้ทำการเก็บข้อมูลทั้งหมด 55 การตรวจ ซึ่งทำโดยแพทย์ ใน 3 ลักษณะ การตรวจและการรักษา แพทย์จะถูกติดเครื่องวัดรังสีชนิดเทอร์โมลูมิเนสเซนท์โดสมิเตอร์ ทั้งหมด 8 ตำแหน่ง คือตาขวา ตาซ้าย ต่อมไทรอยด์ข้างในเสื้อตะกั่ว ต่อมไทรอยด์ข้างนอกเสื้อตะกั่ว ไหล่ซ้ายแขนซ้าย เอว และขาซ้าย ปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับถูกวัดจากเครื่องแดพมิเตอร์ ซึ่งติดกับคอลลิเมเตอร์ของหลอดเอกซเรย์ และศึกษาความสัมพันธ์ของปริมาณรังสีที่แพทย์ได้รับกับปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับ ผลการศึกษาในครั้งนี้แสดงว่า ปริมาณรังสีสูงสุดที่แขนซ้ายของแพทย์มีค่า407 ไมโครซีเวิร์ดและปริมาณรังสีทั้งหมดที่แพทย์ได้รับอยู่ในช่วง 4 ถึง 1211 ไมโครซีเวิร์ตต่อการตรวจและการรักษาในแต่ละครั้ง ส่วนเจ้าหน้าที่ที่เป็นผู้ช่วยได้รับรังสีประมาณครึ่งหนึ่งของแพทย์อัตราส่วนระหว่างปริมาณรังสีที่แพทย์ได้รับต่อปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับ คือ 12.88, 22.58, 148.29 และ 100.40 ไมโครซีเวิร์ต ต่อ 10 เกรย์ตารางเซนติเมตรจากการตรวจ TOCE (Siemens Polystar), TOCE (Siemens Neurostar), PTBD (SiemensPolystar) และ ERCP (GE Advantx) ตามลำดับ เมื่อสร้างความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณรังสีที่แขนของแพทย์ได้รับกับปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับจะได้ความสัมพันธ์แบบเส้นตรงซึ่งจะช่วยแพทย์ผู้ทำการได้ทราบถึงปริมาณรังสีพึงจะได้รับเพื่อจะได้หลีกเลี่ยงการได้รับรังสีปริมาณสูง