การศึกษาเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใด เวลาหนึ่ง ในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงประสิทธิภาพของระบบการระบายอากาศและความสัมพันธ์กับความเสี่ยงของการติดเชื้อวัณโรคในบุคลากรทางการแพทย์ในโรงพยาบลาลจุฬาลงกรณ์ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษานี้ ประกอบด้วย45 หอผู้ป่วย และ 118 ห้อง ซึ่งมีความแตกต่างกันของระดับความเสี่ยงของการติดเชื้อวัณโรคในโรงพยาบาล การเก็บข้อมูล อาศัยแบบสอบถาม การสำรวจ และการวัดสิ่งแวดล้อม (การระบายอากาศ อุณหภูมิ และความชื้นสัมพัทธ์) ในระหว่างเดือนธันวาคม 2547 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2548 ผลการศึกษา พบว่า ระบบการระบายอากาศส่วนใหญ่เป็นระบบปรับอากาศแบบรวมที่มีเครื่องแยกส่วน (27/45 หรือร้อยละ 60.0 ของหอผู้ป่วย และ 73/118 หรือร้อยละ 61.9 ของห้อง)มีเพียง 6/45 หรือร้อยละ 13.3 ของจำนวนหอผู้ป่วย และ 11/118 หรือร้อยละ 9.3 ของห้องเท่านั้นที่มีการระบายอากาศที่เหมาะสม (ตามมาตรฐานของวิศวกรรมสถานแห่งประเทสไทย และASHRAE) เมื่อพิจารณาแผนกผู้ป่วยใน ในระหว่างปี พ.ศ. 2547 พบว่า มีจำนวน 2 หอผู้ป่วยที่ไม่มีผู้ป่วยวัณโรคเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล (หอผู้ป่วยที่ไม่มีความเสี่ยงต่อวัณโรค)ในขณะที่มีจำนวน 7 และ 8 หอผู้ป่วย มีผู้ป่วยวัณโรคที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล1-5 ราย (หอผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อวัณโรคต่ำ) และ (+,ณ) 6 ราย (หอผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อวัณโรคปานกลาง/สูง) ตามลำดับ ในระหว่างปี พ.ศ. 2541-พ.ศ. 2545 มีบุคลากรทางการแพทย์เป็นวัณโรคจำนวน 25 ราย และกระจายอยู่ใน 14/45 หอผู้ป่วย อย่างไรก็ตามเมื่อวิเคราะห์ในรายละเอียด พบว่า ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างประสิทธิภาพของระบบการระบายอากาศ จำนวนผู้ป่วยวัณโรคกับความเสี่ยงของการติดเชื้อวัณโรคในหอผู้ป่วย ซึ่งวัดโดยการเป็นวัณโรคในบุคลากรทางการแพทย์ โดยสรุป จากการศึกษานี้สามารถให้ข้อมูลพื้นฐานที่เป็นประโยชน์ในการประเมินความเสี่ยงต่อการติดเชื้อวัณโรคในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์