ปัจจุบันประเทศไทยได้ริเริ่มการให้บริการเกี่ยวกับเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือขึ้นเมื่อต้นปี 2547 ที่ผ่านมา เพื่อสร้างความเชื่อมั่นและความน่าเชื่อถือในการทำพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์อันเป็นวิธีการกำกับดูแลตนเองของผู้ประกอบธุรกิจรูปแบบหนึ่งนอกเหนือไปจากวิธีการตรากฎหมาย แต่ด้วยเหตุที่หน้าที่สำคัญของผู้ให้บริการเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือ คือ การกำหนดหลักเกณฑ์การออกเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือและข้อบังคับเกี่ยวกับการประกอบการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ที่ได้มาตรฐานสอดคล้องกับหลักเกณฑ์ทางกฎหมายทั้งในประเทศและต่างประเทศ จึงมีความจำเป็นต้องศึกษาถึงแนวทางกฎหมายต่างๆที่เกี่ยวข้องให้รอบด้าน จากการศึกษากฎหมายไทยที่เกี่ยวข้องเปรียบเทียบกับหลักเกณฑ์ทางกฎหมายของต่างประเทศพบว่ากฎหมายไทยที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันยังไม่ครอบคลุมเพียงพอที่จะนำมาใช้เป็นแนวทางในการกำหนดหลักเกณฑ์การให้บริการเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือได้ อีกทั้งผู้ให้บริการเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถืออาจต้องประสบปัญหาในเรื่องความชัดเจนของข้อกฎหมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งการคุ้มครองสิทธิในเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือของผู้ให้บริการการติดตามตรวจสอบและการกำหนดมาตรการบังคับผู้ได้รับเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือตลอดจนความรับผิดชอบของผู้ให้บริการเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือ ดังนั้น หากประเทศไทยมีการตรากฎหมายเกี่ยวกับการให้บริการเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือโดยเฉพาะแล้วจะช่วยสร้างความชัดเจนในการให้บริการเครื่องหมายแสดงความน่าเชื่อถือ รวมทั้งช่วยแก้ไขปัญหาต่างๆ อันเกิดจากการประกอบธุรกิจพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ได้อีกด้วย