ด้วยเหตุที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (พ.ศ. 2540) กำหนดให้คณะกรรมการสรรหากรรมการการเลือกตั้งมีหน้าที่สรรหาและเสนอชื่อบุคคลที่มีความเหมาะสมเป็นกรรมการการเลือกตั้งเสนอต่อวุฒิสภาเพื่อเลือกเป็นกรรมการการเลือกตั้ง แต่เนื่องจากบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่กำหนดอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการสรรหาดังกล่าว มิได้บัญญัติรายละเอียดเกี่ยวกับการดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการสรรหากรรมการการเลือกตั้งไว้จึงทำให้เกิดประเด็นปัญหาในทางปฏิบัติขึ้นว่าคณะกรรมการสรรหากรรมการการเลือกตั้งมีอำนาจหน้าที่เพียงไร โดยในเวลาต่อมา ประเด็นปัญหาดังกล่าวก็ได้เข้าไปสู่การวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาถึงคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญที่ 38/2545 เกี่ยวกับการใช้อำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการสรรหากรรมการการเลือกตั้ง ว่า คณะกรรมการสรรหากรรมการการเลือกตั้งมีอำนาจในการออกกฎ ระเบียบหรือดำเนินการอื่นเพื่อให้การปฏิบัติการตามหน้าที่สำเร็จลุล่วงได้หรือไม่เพียงใด และศึกษาถึงผลกระทบจากเหตุผลในคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญว่าก่อให้เกิดผลกระทบประการใดต่อหลักกฎหมายและต่อความเป็นอิสระขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญเพื่อที่จะศึกษาหาแนวทางในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นต่อไป จากการศึกษาพบว่า เหตุผลของคำวินิจฉัยดังกล่าวกระทบต่อหลักกฎหมายในเรื่องเขตอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญที่มีหลักว่าศาลรัฐธรรมนูญมีอำนาจและหน้าที่กำหนดไว้เป็นการเฉพาะเจาะจงอย่างชัดแจ้ง แต่ศาลรัฐธรรมนูญรับคำร้องไว้วินิจฉัยทั้งที่ไม่ใช่กรณีที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้ให้เป็นอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญ และยังกระทบต่อความเป็นอิสระขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ ซึ่งผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญจะพ้นจากตำแหน่งต้องเป็นกรณีที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้ การพิจารณาวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญจึงเป็นการดำเนินการที่ไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์ในเรื่องความเป็นอิสระขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ เพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าว ผู้เขียนจึงเสนอว่า ควรมีการแก้ไขบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญเรื่องอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการสรรหากรรมการการเลือกตั้งให้มีความชัดเจน มีหลักเกณฑ์วิธีการสรรหาที่เป็นหลักเกณฑ์กลาง และนำมาใช้กับกระบวนการสรรหาผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญทุกองค์กร แก้ไขบทบัญญัติเกี่ยวด้วยวิธีพิจารณาความของศาลรัฐธรรมนูญโดยเฉพาะเรื่องการกำหนดประเด็นการทำคำวินิจฉัย อีกทั้งควรปรับเปลี่ยนอัตราส่วนที่มาของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญโดยเพิ่มอัตราส่วนของนักกฎหมายมหาชนให้มากขึ้นเป็นลำดับ