ปัญหาการค้ามนุษย์เป็นปัญหาสำคัญที่ประเทศไทยและประชาคมโลกกำลังเผชิญเพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว ประเทศไทยจึงร่วมลงนามในอนุสัญญาสหประชาชาติเพื่อต่อต้านอาชญากรรมข้ามชาติที่จัดตั้งในลักษณะองค์กร ค.ศ. 2000 และพิธีสารเพื่อป้องกัน ปราบปราม และลงโทษการค้ามนุษย์โดยเฉพาะผู้หญิงและเด็ก แต่พบว่ากฎหมายไทยที่มีอยู่ในปัจจุบันยังไม่ครบถ้วนสมบูรณ์เพียงพอที่จะให้สัตยาบันในอนุสัญญาฯ และพิธีสารฯ อีกทั้งการบังคับใช้กฎหมายเรื่องการค้ามนุษย์ของไทยยังขาดความชัดเจน แต่ละหน่วยงานต่างปฏิบัติหน้าที่ตามความเข้าใจของตน ทำให้การแก้ไขปัญหาเป็นไปอย่างไร้ทิศทาง ผลคือไม่สามารถปราบปรามองค์กรอาชญากรรมที่เป็นผู้กระทำผิดรายใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในขณะที่เหยื่อกลับไม่ได้รับความคุ้มครองเนื่องจากขาดการกำหนดสถานภาพที่แน่นอน ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายที่มีอยู่ หรือออกกฎหมายใหม่เพื่อดำเนินการให้สัตยาบันในอนุสัญญาฯ และพิธีสารฯต่อไป และเพื่อให้การป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาวิเคราะห์กฎหมายไทยที่เกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์ที่มีอยู่ เปรียบเทียบกับอนุสัญญาฯ และพิธีสารฯ และกฎหมายต่างประเทศ คือ ราชอาณาจักรสเปนราชอาณาจักรเบลเยียม และสหรัฐอเมริกา เพื่อแสวงหากฎหมายที่ดีและเหมาะสมกับสภาพปัญหาการค้ามนุษย์ของประเทศไทย เพื่อเป็นแนวทางปรับปรุงกฎหมายไทยที่เกี่ยวข้อง และเพื่อประโยชน์ในการให้สัตยาบันในอนุสัญญาฯ และพิธีสารฯ ดังกล่าว