การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหวังของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ปัจจัยคัดสรร ได้แก่ การรับรู้คุณค่าแห่งตน ระยะของโรคและการสนับสนุนทางสังคม กับความหวังของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์ โดยใช้กรอบแนวคิดของเฮิร์ท เป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์ โดยใช้กรอบแนวคิดของเฮิร์ทเป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์โรงพยาบาลหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา และโรงพยาบาลมหาราช จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 100 คนโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลทั่วไปแบบสอบถามความหวัง แบบสอบถามการรับรู้คุณค่าแห่งตน และแบบวัดการสนับสนุนทางสังคมซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิและหาความเที่ยงของเครื่องมือโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้ค่าเท่ากับ 0.77, 0.77 และ 0.87 ตามลำดับวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การหาความสัมพันธ์โดยค่าสหสัมพันธ์พอยท์ไบซีเรียล และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความหวังของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์อยู่ในระดับปานกลาง((X) = 295, SD = 35) 2. การรับรู้คุณค่าแห่งตน มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับความหวังของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .73) 3. การสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลางกับความหวังของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ r = .01) (r = .61) 4. ระยะของโรคไม่มีความสัมพันธ์กับความหวังของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสเอดส์