วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของยาไพริเมทามีนต่อการติดเชื้อ ~iพลาสโมเดียม กัลลินาเซียม~i แลผลของยาไพริเมทามีนต่อยีนไดไฮโดรโฟเลทรีดักเทส-ไทมิไดเลทซินเทสของเชื้อ ~iพลาสโมเดียม กัลลินาเซียมในไก่ไข่เพศผู้อายุ 3-4 สัปดาห์ ในการศึกษาประสิทธิภาพของยา ใช้ไก่ จำนวน 220 ตัวแบ่งเป็น 11 กลุ่ม กลุ่มละ 20 ตัว กลุ่มที่ 1 ไก่ควบคุมที่ไม่ได้รับเชื้อและไม่ได้รับยา กลุ่มที่ 2 ไก่ควบคุมที่ได้รับเชื้อและไม่ได้รับยา กลุ่มที่ 3-11ไก่ติดเชื้อและได้รับยา pyrimethamine ติดต่อกันเป็นเวลา 5 วัน ในขนาด 0.04,0.1, 0.2, 0.5, 1.0, 2.5, 5.0, 7.5 และ 10.0 มก กก.('-1) ตามลำดับผลปรากฏว่าเมื่อสิ้นสุดการทดลองยา pyrimethamine ขนาด 7.5 มก กก.('-1)มีประสิทธิภาพสูงที่สุด (minimum effective dose, MED) อัตราเฉลี่ยของระดับเชื้อในกระแสเลือดลดลงอย่างเห็นได้ชัดตลอดการทดลอง แต่ยาไม่สามารถกำจัดเชื้อให้หมดไปจากกระแสเลือดได้ การศึกษาการเปลี่ยนแปลงของระดับเชื้อ ~iP. gallinaceum~i ในกระแสเลือดหลังการให้ยา pyrimethamine อย่างต่อเนื่องในขนาด MED และขนาดที่เพิ่มขึ้นเป็น2 และ 4 เท่าของขนาด MED ใช้ไก่ จำนวน 120 ตัว แบ่งใช้เป็นรุ่น ๆ รุ่นละ 10 ตัว2 กลุ่ม กลุ่มละ 5 ตัว กลุ่มที่ 1 ไก่ควบคุมที่ติดเชื้อและไม่ให้ยา กลุ่มที่ 2 ไก่ติดเชื้อไอโซเลท MNTH2543 ให้ยาไพริเมทามีน 7.5 มก กก.('-1) ติดต่อกันนาน 4 วัน ต่อรุ่นทำการทดลองเช่นเดิมต่อเนื่องในไก่ 10 รุ่น ปรากฏว่า ยาไม่สามารถกำจัดให้เชื้อหมดไปแต่อัตราเฉลี่ยของระดับเชื้อในเลือดลดลงเป็นลำดับอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมที่ติดเชื้อและไม่ได้รับยา ส่วนการให้ยาไพริเมทามีน15 และ 30 มก กก.('-1) ได้ทำการทดลองในไก่ที่ติดเชื้อจำนวน 3 และ 1 รุ่นตามลำดับพบว่าไก่กลุ่มที่ติดเชื้อและได้รับยาไพริเมทามีน 15 มก กก.('1) อัตราเฉลี่ยของระดับเชื้อในเลือดต่ำมากแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) จากไก่กลุ่มควบคุมที่ติดเชื้อและไม่ได้ให้ยา การใช้ยาขนาด 15 และ 30 มก กก.('-1) มีผลข้างเคียงสูงทำให้ไก่ตายในที่สุด การศึกษายีน ~idhfr-ts~i ของเชื้อ ~iพลาสโซเดียม กัลลินาเซียม~i 3 ไอโซเลทคือ MNTH2543, BYTH2546 และ PCTH2543 ในไก่ติดเชื้อที่ไม่เคยได้รับยา และเชื้อไอโซเลท MNTH2543 ในไก่ที่ติดเชื้อและให้ยาไพริเมทามีน ในขนาด 1, 2 และ 4 เท่าของMED ตามการทดลองข้างต้น ทำการเพิ่มจำนวนดีเอ็นเอของยีน ~idhfr-ts~i ด้วยเทคนิคที่เกิดจากปฏิกริยาลูกโซ่โดยใช้ไพรเมอร์ 2 คู่ คู่ที่ 1 ออกแบบให้ผลิตภัณฑ์ดีเอ็นเออยู่ในช่วงลำดับเบสที่ 321 ถึง 590 และคู่ที่ 2 ผลิตภัณฑ์ดีเอ็นเออยู่ในช่วงลำดับเบสที่ 183 ถึง1952 และทำการวิเคราะห์เปรียบเทียบลำดับเบสกรดอะมิโนของผลิตภัณฑ์ที่ได้ ผลปรากฏว่าการใช้ไพรเมอร์คู่ที่ 1 ในปฏิกริยาดังกล่าว ให้ผลิตภัณฑ์ดีเอ็นเอที่มีน้ำหนักโมเลกุลขนาด 269 เบส เช่นกันทุกตัวอย่าง กรดอะมิโนที่ตำแหน่ง 109 ของยีน ~idhfr-ts~iของเชื้อที่ไม่เคยได้รับยาไอโซเลท MNTH2543 และ BYTH2546 และ เชื้อไอโซเลทMNTH2543 ที่ได้รับยาขนาด MED และ 2X MED มีลำกับเบสเป็น asparagine (AAC)แตกต่างกับกรดอะมิโนของเชื้อ ไอโซเลท PCTH2543 และเชื้อ ~iพลาสโมเดียม กัลลินาเซียม~iจากฐานข้อมูลของ GenBank (accession no. AY 033582) ที่มีลำดับเบสเป็น serine(AGC) จากผลที่ได้จึงคาดว่าเชื้อ ~iพลาสโมเดียม กัลลินาเซียม~i MNTH2543 และBYTH2546 มียีนที่ดื้อต่อยาไพริเมทามีน สำหรับการใช้ไพรเมอร์คู่ที่ 2 ในปฏิกริยาลูกโซ่เพื่อเพิ่มจำนวนดีเอ็นเอของยีน ~idhfr-ts~i ของเชื้อ ~iพลาสโมเดียม กัลลินาเซียม~iให้ผลิตภัณฑ์ดีเอ็นเอที่มีน้ำหนักโมเลกุลขนาด 1770 เบส โดยตรวจพบได้จากตัวอย่างเชื้อไอโซเลท MNTH2543 ที่ไม่เคยได้รับยาเท่านั้น สำหรับตัวอย่างอื่น ๆ ไม่พบผลิตภัณฑ์ดีเอ็นเอ